Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥ...
Τα μάτια κλείστε γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή.
Το χρόνο αφήστε καινούρια ψέματα
να φανταστεί.
Είναι μια νύχτα
μια τρελή βραδιά
που λάμπουν τ' άστρα
λάμπει κι η καρδιά
και κάπου απέναντι
είναι το νησί που 'χει κοράλλια
κι η αμμουδιά χρυσή
κι αυτό τ' αγέρι πως
γλυστραει σα χελι πως
και φέρνει σήμερα
μια τέτοια χιμαίρα
ξανά στο φως.
Τα μάτια κλείστε γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή.
Το χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματανα φανταστεί
και τι μας νοιάζει πια
αφού η νύχτα πήρε τα κουπιά
τα μάτια κλείστε
και δώστε στ' όνειρο,
τρελά φιλιά...
αρκει να κλεισω τα ματια..και ταξιδευω...οπου γαληνευω!

ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ...

Όλες του κόσμου οι Κυριακές

λάμπουν στο πρόσωπό σου...

Τι χρώματα, τι μουσικές

μες στο χαμογελό σου!

Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,

είσαι ο ίδιος ο Χριστός,

ένας Χριστός της γειτονιάς,

που ξέρει τι θα πει χιονιάς...

Τι όμορφο να σ'αγαπώ

και να σε καρτεράω,

να σου γλυκαίνω τον καημό,

να σε παρηγοράω

Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,

είσαι ο ίδιος ο Χριστός,

ένας Χριστός της γειτονιάς,

που ξέρει τι θα πει χιονιάς...

καθε φορα σε ο,τι κι αν την ακουω ανατριχιαζω..με κατακτα κ μου δημιουργει τις πιο δυνατες εικονες...αυτο ειδικα ηταν το πρωτο που αγαπησα κ εμαθα..ακομα μου φερνει δακρυα..ειναι η μουσικη?ειναι τα λογια?ή η φωνη?δε ξερω κ δε με νοιαζει κ πολυ..ειναι απο τα πολυ λατρεμενα...κ ξερω πως το θελεις κι εσυ για παρεουλα...

ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ!

Τώρα θα κοιτάζεις μία θάλασσα.
Η διάθεση να σε εντοπίσω
στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών
έτσι σε βρίσκει:
πικρή παραθαλάσσια αοριστία.
Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει
κι ας νύχτωσε τόσο εδώ
των τόπων οι κρίσιμες ώρες
σπάνια συμπίπτουν.
Κάτι σαν φώς και ούτε φώς,
η ώρα του εαυτού σου έχει πέσει.
Χορεύουν φύκια
κάτω απ το τζάμι του νερού.
Τα ρηχά, έχουν κι αυτά
τα βάσανά τους και τα γλέντια τους.
Τώρα θα έχουν λύσει τα μαλλιά τους
οι αγνές ησυχίες τριγύρω
με τη σιωπή σου θα τις κάνεις
γυναίκες σου εκπληρωμένες.
Ξαπλώνουν δίπλα σου.
Η σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στον αέρα
κι ανεβαίνει. Σε κρατάει στο ράμφος της.
Που ξέρω εγώ τα ευαίσθητα σημεία του πελάγους
για να σε καταλάβω;
Θα κοιτάζεις μία έρημη θάλασσα.
Το βλέμμα σου δεν παραλλάζει
από πλαγιά που γλυκά
και με ανακούφιση σκουραίνει
κατρακυλώντας μες στην απομάκρυνση.
Αναπνέεις με το στέρνο των μακρινών ηρεμιών,
που έχω γι αυτές διαβάσει
στους πολύτομους κόπους που έδεσα.
Σ' ένα αβαθή σου στεναγμό βούλιαξε ένα βαπόρι.
Δεν θα ήτανε βαπόρι. Θα ήτανε σκιάχτρο
στα υγρά περβόλια της φυγής
να μην πηγαίνουν οι διαθέσεις
να την τσιμπολογάνε.
Η τερατώδης του πελάγους δυνατότητα,
η κίνηση του πλάτους,
φθάνει στα πόδια σου αφρός,
ψευτοεραστής στα πρώτα βότσαλα.
Τούς σκάει ένα φιλί και ξεμεθάει.
Τώρα, θα σου έχουν πει ό,τι είχαν να σου πουν
Οι αναδιπλώσεις των κυμάτων
και θα επιστρέφεις κάπου.
Θα παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,
μία άλλη άπλα,
αλλού γυμνή κι αλλού ντυμένη με βλάστηση.
Η σκέψη σου, μετά από τόση θάλασσα,
κατέβηκε από γλάρος,
βάζει το δέρμα της προσαρμογής και χάνεται.
Όπου είναι θάμνος, πράσινη
όπου σκοτεινό, σκοτεινή.
Εκεί που οι καλαμιές σπέρνουν ψιθύρους,
ψιθυριστή,
όπου περνάει ρίζα, ριζωμένη
όπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα
κι όπου δαγκώνει η πέτρα, πέτρινη.

Στην ψυχή σου δεν φθάνει κανείς
ούτε δια ξηράς ούτε δια θαλάσσης.

Αυτό το δισκίο,
το ακουμπισμένο στο μαύρο ατμοσφαιρικό τραπέζι,
πού το περνάς κι εσύ, όπως κι οι άλλοι, για φεγγάρι,
ασ' το, δεν είναι φεγγάρι.
Είναι το βραδινό μου χάπι
το ψυχοτρόπο...
κικη δημουλα...
μετα απο τετοιο εργο τεχνης..τι μπορεις να πεις για να ευχαριστησεις τον δημιουργο...?τα λογια ειναι φτωχα...ποσα συναισθηματα...
στα στελνω ολα..