Μονο να ηξερα...

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί
και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,
θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα,
θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα,
γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί
και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου,
πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”,
“συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις...

μερικες φορες δεν ειναι ο χρονος που δεν εχουμε αλλα ο φοβος να εκφραστουμε..η ευαλωτη θεση και η ευαισθητη πλευρα μας που δε θελουμε να δειξουμε...τα λογια που τρεμουμε μηπως ακουστουν απλα "λογια"και η αντιδραση του προσωπου απεναντι μας!

αχχ!!μακαρι να ηξερα..μονο να ηξερα τι θα γινει..ισως ολα να ηταν αλλιως..ισως να φροντιζαμε να αλλαξουν οι ευκαιριες και τα δεδομενα..ισως κι εσυ να σε υπολογιζες λιγο παραπανω...ισως..ισως..

εγω ακομα κι ετσι σε ευχαριστω ακομα...για οσα δεν εμαθες κ δε φανταστηκες οτι μου προσφερες!

Η ζωη ειναι ενα ταξιδι...γινεται καλυτερα σε μια μοτοσικλετα...

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας….
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει……
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε…..
Αν τόσες φορές, παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας………….
Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα………………
Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι…… μπορεί και να τα ξέραμε αλλά μας έφαγε η ουτοπία. Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας, για λίγες γουλιές παρηγοριάς……………..
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι………. Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.
Αν ξέραμε να διαβάζουμε τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες…………..
Αν φορούσαμε στολές παραλλαγής……. Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις. Μα εντελώς το αψηφήσαμε! Εμείς ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός –δεν μπορεί, πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας- έχωσε στις αποσκευές μας, τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά. Έτσι….. γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του... αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση… ο υπερβάλλων ζήλος…. Η περιττή γενναιοδωρία!
Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας… ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά.
Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση…. Πόσος χαμένος χρόνος αλήθεια!
Αν δεν χαμογελούσαμε, με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ’ αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας με ένα σουγιά…….. λέγαμε αποκλείεται! Άλλη είναι η πρόθεσή του.
Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας πέρα από τα όριά της……….
Αν δεν κάναμε τον κλόουν, με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρης και να ξεχάσει τον καημό της……
Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί, με όλη μας την άνεση, θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες……….
Αν…….. αν……….. αν ήταν όλα αλλιώς! Άντε καλέ!
Μα τότε πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι όπως έγιναν. Χαλάλι.. είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά! Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο είπα: εντάξει, θα αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί.
Τελικά σκέφτομαι – προς το παρόν δηλαδή, γιατί πάντα το ψάχνω- πως επανάσταση είναι, να ‘χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά. Να επιμένεις, να αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου.

το βρηκα χαζευοντας στο internet και σκεφτηκα ποσο αληθινο κ ουσιαστικο κειμενο...ετσι θελω να επιστρεψω σε αυτο το ταξιδι εδω...μου ελειψε πολυ τοσον καιρο που αναγκαστηκα να μεινω μακρια του...αλλα η τεχνολογια εχει κ τα κακα της..

να'μαι παλι λοιπον διπλα σου με ενα χαμογελο..για να συνεχιζω να μοιραζομαι μαζι σου κ να μειωνω την αποσταση!!

καλη εβδομαδα σε ολους....

Η αγαπη δεν κοιταζει με τα ματια αλλα με την ψυχη...

"Η αγαπη δεν κοιταζει με τα ματια αλλα με την ψυχη"ειχε πει πριν αιωνες ο shakespeare..""οποιος αγαπαει,τυφλωνεται γι'αυτον που αγαπα"ειχε πει ακομα πιο πριν ο πλατωνας..και ναι ειχαν δικιο για την πραγματικη αγαπη..χθες μια φιλη μου,μου εστειλε μια συγκινητικη ιστορια και δε μπορουσα να μη στην αφησω εδω να τη διαβασεις..υποθετω πως θα σε αγγιζε και ισως να ηταν η αφορμη για μια ωραια κουβεντουλα..ξερεις αυτες που προβληματιζεσαι και ψαχνεις απαντησεις για τους ανθρωπους και τον κοσμο που ζουμε..


Κάποτε ήταν ένα τυφλό κορίτσι που μισούσε τον εαυτό της επειδή ήταν τυφλή. Μισούσε τους πάντες εκτός από το αγόρι της. Ήταν πάντα δίπλα της. Έλεγε ότι αν κάποτε μπορούσε να δει…θα τον παντρευότανε!
Ήρθε η μέρα, όπου κάποιος δώρισε τα μάτια του σε αυτήν και από τότε μπορούσε να δει τα πάντα συμπεριλαμβανομένου και τον φίλο της. Το αγόρι της τη ρώτησε τότε ‘‘τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο…θα με παντρευτείς ; ’’ Το κορίτσι ξαφνιάστηκε όταν είδε ότι το αγόρι της ήταν τυφλό και αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το αγόρι, έφυγε με δάκρυα και αργότερα της έγραψε ένα γράμμα που έλεγε ‘‘ ΑΠΛΑ, ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.’’

Αυτό δείχνει πώς αλλάζει ο άνθρωπος όταν αλλάζουν οι συνθήκες. Λίγοι μόνο θυμούνται πώς ήταν η ζωή πριν και ποιος ήταν πάντοτε εκεί, δίπλα τους, στις πιο δύσκολες καταστάσεις.

ισως τελικα αυτο να ειναι το προβλημα και η πηγη "του κακου"..πολλες φορες ξεχναμε...δε θελω να το παθω αυτο..θα με βοηθησεις?εσυ δεν το επαθες ποτε!

να εισαι γαληνιος...