Ο ανθρωπος του καβου ή εσυ...?

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του

μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του

Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια

μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά

Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του

πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα

ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα

Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή

να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα

για μοναδική μου φίλη την εκράτησα

Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ

μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή

να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή

Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του

που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του

Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε

νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή

Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται

το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα

απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα

Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι

μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή...

καθε φορα που το ακουω εχω ενα χαμογελο νοσταλγικο..σε καθε λεξη εισαι εσυ...πως γινεται ενα τραγουδι να σε ζωγραφιζει τοσο πολυ?με τετοια ακριβεια...σε εχω ολοκαθαρα μπροστα μου...δεν περιγραφεται...τιποτα δεν ειναι ξενο...ετσι ακριβως σε εχω μεσα μου...αδικα?υπερβαλλω?μπορει...ειναι τοσο γλυκοπικρο παραμυθι ομως..και ειναι δικο μου..αυτο δεν μπορεις να μου το στερησεις!

εχε το μαζι σου οπως εχω εγω εσενα...

Μονο να ηξερα...

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί
και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,
θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα,
θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα,
γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί
και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου,
πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”,
“συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις...

μερικες φορες δεν ειναι ο χρονος που δεν εχουμε αλλα ο φοβος να εκφραστουμε..η ευαλωτη θεση και η ευαισθητη πλευρα μας που δε θελουμε να δειξουμε...τα λογια που τρεμουμε μηπως ακουστουν απλα "λογια"και η αντιδραση του προσωπου απεναντι μας!

αχχ!!μακαρι να ηξερα..μονο να ηξερα τι θα γινει..ισως ολα να ηταν αλλιως..ισως να φροντιζαμε να αλλαξουν οι ευκαιριες και τα δεδομενα..ισως κι εσυ να σε υπολογιζες λιγο παραπανω...ισως..ισως..

εγω ακομα κι ετσι σε ευχαριστω ακομα...για οσα δεν εμαθες κ δε φανταστηκες οτι μου προσφερες!

Η ζωη ειναι ενα ταξιδι...γινεται καλυτερα σε μια μοτοσικλετα...

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας….
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει……
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε…..
Αν τόσες φορές, παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας………….
Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα………………
Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι…… μπορεί και να τα ξέραμε αλλά μας έφαγε η ουτοπία. Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας, για λίγες γουλιές παρηγοριάς……………..
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι………. Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.
Αν ξέραμε να διαβάζουμε τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες…………..
Αν φορούσαμε στολές παραλλαγής……. Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις. Μα εντελώς το αψηφήσαμε! Εμείς ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός –δεν μπορεί, πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας- έχωσε στις αποσκευές μας, τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά. Έτσι….. γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του... αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση… ο υπερβάλλων ζήλος…. Η περιττή γενναιοδωρία!
Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας… ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά.
Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση…. Πόσος χαμένος χρόνος αλήθεια!
Αν δεν χαμογελούσαμε, με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ’ αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας με ένα σουγιά…….. λέγαμε αποκλείεται! Άλλη είναι η πρόθεσή του.
Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας πέρα από τα όριά της……….
Αν δεν κάναμε τον κλόουν, με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρης και να ξεχάσει τον καημό της……
Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί, με όλη μας την άνεση, θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες……….
Αν…….. αν……….. αν ήταν όλα αλλιώς! Άντε καλέ!
Μα τότε πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι όπως έγιναν. Χαλάλι.. είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά! Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο είπα: εντάξει, θα αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί.
Τελικά σκέφτομαι – προς το παρόν δηλαδή, γιατί πάντα το ψάχνω- πως επανάσταση είναι, να ‘χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά. Να επιμένεις, να αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου.

το βρηκα χαζευοντας στο internet και σκεφτηκα ποσο αληθινο κ ουσιαστικο κειμενο...ετσι θελω να επιστρεψω σε αυτο το ταξιδι εδω...μου ελειψε πολυ τοσον καιρο που αναγκαστηκα να μεινω μακρια του...αλλα η τεχνολογια εχει κ τα κακα της..

να'μαι παλι λοιπον διπλα σου με ενα χαμογελο..για να συνεχιζω να μοιραζομαι μαζι σου κ να μειωνω την αποσταση!!

καλη εβδομαδα σε ολους....

ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ!

Σκορπίζουν
των δακρύων οι μεγάλες συγκεντρώσεις.
Μνήμη και παρόν ψάχνουν να κρυφτούν
από τη διαύγειά τους.
Αραιά και πού καμιά τουφεκιά
πότε από κείνο το ευκρινές
χαράκωμα η λύπη πότε από αμυδρότερο.
Στρατηγική να δείξει τάχα
ότι έρχονται ενισχύσεις.
Ας παραδοθεί.
Έχει σχεδόν επικρατήσει η φωτογραφία σου.
Εξαπλώθηκε όπου βρήκε άμαχη επιφάνεια
αποδεκατισμένη αίσθηση πρόθυμη για γαλήνη.
Ανεμίζει στων βλεμμάτων τα υψώματα
όχι σαν έθιμο αδρανές μελαγχολικό
μα ως γενναίος συκοφάντης της απώλειάς σου.
Μέρα τη μέρα πείθει πως τίποτα δεν άλλαξε
ότι ήσουν πάντα έτσι,από χαρτί
εκ γενετής φωτογραφία σε συνάντησα
ανέκαθεν πως έτσι σ'αγαπούσα γυρολόγα
από εικόνα σε απεικόνιση
κι από απεικόνιση σε εικόνα σου αρκέστηκα.
Μνήμη και παρόν πρέπει να κρυφτούν
από τη διαύγειά τους.
Αραιά και πού καμιά τουφεκιά αμυδρή
μαρτυρία υπέρ σου η λύπη
ας παραδοθεί.

Ο μόνος αξιόπιστος μάρτυρας ότι ζήσαμε
είναι η απουσία μας...

κικη δημουλα...

Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥ...

Τα μάτια κλείστε γλυκά ακουμπήστε

στην κουπαστή.

Το χρόνο αφήστε καινούρια ψέματα

να φανταστεί.

Είναι μια νύχτα

μια τρελή βραδιά

που λάμπουν τ' άστρα

λάμπει κι η καρδιά

και κάπου απέναντι

είναι το νησί που 'χει κοράλλια

κι η αμμουδιά χρυσή

κι αυτό τ' αγέρι πως

γλυστραει σα χελι πως

και φέρνει σήμερα

μια τέτοια χιμαίρα

ξανά στο φως.

Τα μάτια κλείστε γλυκά ακουμπήστε

στην κουπαστή.

Το χρόνο αφήστε

καινούρια ψέματανα φανταστεί

και τι μας νοιάζει πια

αφού η νύχτα πήρε τα κουπιά

τα μάτια κλείστε

και δώστε στ' όνειρο,

τρελά φιλιά...

αρκει να κλεισω τα ματια..και ταξιδευω...οπου γαληνευω!

ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ...

Όλες του κόσμου οι Κυριακές

λάμπουν στο πρόσωπό σου...

Τι χρώματα, τι μουσικές

μες στο χαμογελό σου!

Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,

είσαι ο ίδιος ο Χριστός,

ένας Χριστός της γειτονιάς,

που ξέρει τι θα πει χιονιάς...

Τι όμορφο να σ'αγαπώ

και να σε καρτεράω,

να σου γλυκαίνω τον καημό,

να σε παρηγοράω

Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,

είσαι ο ίδιος ο Χριστός,

ένας Χριστός της γειτονιάς,

που ξέρει τι θα πει χιονιάς...

καθε φορα σε ο,τι κι αν την ακουω ανατριχιαζω..με κατακτα κ μου δημιουργει τις πιο δυνατες εικονες...αυτο ειδικα ηταν το πρωτο που αγαπησα κ εμαθα..ακομα μου φερνει δακρυα..ειναι η μουσικη?ειναι τα λογια?ή η φωνη?δε ξερω κ δε με νοιαζει κ πολυ..ειναι απο τα πολυ λατρεμενα...κ ξερω πως το θελεις κι εσυ για παρεουλα...

ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ!

Τώρα θα κοιτάζεις μία θάλασσα.
Η διάθεση να σε εντοπίσω

στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών

έτσι σε βρίσκει:

πικρή παραθαλάσσια αοριστία.
Εκεί δεν έχει ακόμα νυχτώσει

κι ας νύχτωσε τόσο εδώ

των τόπων οι κρίσιμες ώρες

σπάνια συμπίπτουν.

Κάτι σαν φώς και ούτε φώς,

η ώρα του εαυτού σου έχει πέσει.
Χορεύουν φύκια

κάτω απ το τζάμι του νερού.

Τα ρηχά, έχουν κι αυτά

τα βάσανά τους και τα γλέντια τους.
Τώρα θα έχουν λύσει τα μαλλιά τους

οι αγνές ησυχίες τριγύρω

με τη σιωπή σου θα τις κάνεις

γυναίκες σου εκπληρωμένες.

Ξαπλώνουν δίπλα σου.

Η σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στον αέρα

κι ανεβαίνει. Σε κρατάει στο ράμφος της.

Που ξέρω εγώ τα ευαίσθητα σημεία του πελάγους

για να σε καταλάβω;
Θα κοιτάζεις μία έρημη θάλασσα.

Το βλέμμα σου δεν παραλλάζει

από πλαγιά που γλυκά

και με ανακούφιση σκουραίνει

κατρακυλώντας μες στην απομάκρυνση.

Αναπνέεις με το στέρνο των μακρινών ηρεμιών,

που έχω γι αυτές διαβάσει

στους πολύτομους κόπους που έδεσα.

Σ' ένα αβαθή σου στεναγμό βούλιαξε ένα βαπόρι.

Δεν θα ήτανε βαπόρι. Θα ήτανε σκιάχτρο

στα υγρά περβόλια της φυγής

να μην πηγαίνουν οι διαθέσεις

να την τσιμπολογάνε.
Η τερατώδης του πελάγους δυνατότητα,

η κίνηση του πλάτους,

φθάνει στα πόδια σου αφρός,

ψευτοεραστής στα πρώτα βότσαλα.

Τούς σκάει ένα φιλί και ξεμεθάει.
Τώρα, θα σου έχουν πει ό,τι είχαν να σου πουν

Οι αναδιπλώσεις των κυμάτων

και θα επιστρέφεις κάπου.

Θα παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,

μία άλλη άπλα,

αλλού γυμνή κι αλλού ντυμένη με βλάστηση.
Η σκέψη σου, μετά από τόση θάλασσα,

κατέβηκε από γλάρος,

βάζει το δέρμα της προσαρμογής και χάνεται.

Όπου είναι θάμνος, πράσινη

όπου σκοτεινό, σκοτεινή.

Εκεί που οι καλαμιές σπέρνουν ψιθύρους,

ψιθυριστή,

όπου περνάει ρίζα, ριζωμένη

όπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα

κι όπου δαγκώνει η πέτρα, πέτρινη.

Στην ψυχή σου δεν φθάνει κανείς

ούτε δια ξηράς ούτε δια θαλάσσης.

Αυτό το δισκίο,

το ακουμπισμένο στο μαύρο ατμοσφαιρικό τραπέζι,

πού το περνάς κι εσύ, όπως κι οι άλλοι, για φεγγάρι,

ασ' το, δεν είναι φεγγάρι.

Είναι το βραδινό μου χάπι

το ψυχοτρόπο...

κικη δημουλα...

μετα απο τετοιο εργο τεχνης..τι μπορεις να πεις για να ευχαριστησεις τον δημιουργο...?τα λογια ειναι φτωχα...ποσα συναισθηματα...

στα στελνω ολα..