Αναπολωντας με συντροφια..........

Ισως να φταιει η μερα....ισως τα αναπαντητα ερωτηματα...ισως η αναγκη μου και ο φοβος μου.....ισως και τιποτα απο ολα αυτα...μπορει μονο ο στιχος της δημουλα:"για λιγη ελπιδα,λιγη ανανεωση θυμαμαι..."που ηρθε στο μυαλο και παλι μαζι με τοσους αλλους διαβαζοντας και παλι το βιβλιο με τα ποιηματα της...ολα ξεκινησαν απο τις μνημες για μια ακομη φορα και τη λεξη "μελαγχολια" που σχηματισα για να δω τι λεει το internet για αυτη την τοσο πολυπλοκη λεξη..τελικα μεγαλη υποθεση και πολυ σοβαρη...ασε που διαπιστωσα πως με κυνηγουν αρκετα σημαδια!!περασε η ωρα..ησυχασαν ολα και ειπα να αναψω τα κερια μου και να χαζεψω στον υπολογιστη..τοσο ανακουφιστικα τα ατιμα τα κερια..με ταξιδευουν..με γαληνευουν και πλημμυριζουν τον χωρο μυρωδιες..ειχα καιρο να το κανω..ισως να μην το εχω κανει ποτε απο μονη μου...αλλα σημερα το σκεφτομουν απο το πρωι..να νυχτωσει,να αναψω κερακια,να βαλω μουσικη και να χαθω στις σκεψεις μου ψαχνοντας να σε βρω εκει..μαλλον καλο μου εκανε...ειναι πιο γλυκια και νοσταλγικη η μελαγχολια αποψε..δεν ποναει τοσο..δεν την αφηνω να με πονεσει αυτη τη νυχτα..διαβαζοντας αλλα blog με επιασε αυτο το λιγωμα που νιωθεις στο στηθος και το αχνο χαμογελο κατανοησης που εχεις οταν διαβαζεις ή ακους ιστοριες για ερωτες,λαθη,παθη και αλλα τετοια...που ξερεις πολυ καλα πως ειναι και που ή τα ζεις και εσυ ή εχεις τις αναμνησεις ή λαχταρας να σου συμβουν...εγω ειμαι σε αυτη την κατηγορια που πια εχω ξεθωριασμενες καποιες εικονες..και τις αναπολω περιμενοντας να ερθουν περισσοτερες..αν και δεν ειμαι χαρουμενη ολο αυτο μου δημιουργησε μια-εστω και ψευτικη-ελπιδα..μου αφησε μια χαραμαδα ανοιχτη για μια λευκη αχτιδα που θα μου δωσει ζωη...

να σου πω κατι?μαλλον να σου επαναλαβω κατι?απο χθες σε αισθανομαι παλι γυρω μου..στον αερα..σα να παιρνω σημαδια σου...σα να προσπαθεις με καθε τροπο να μου δειξεις πως τιποτα δεν τελειωσε...ουτοπια?μπορει!αλλα με βολευει..και αφου δεν κανω κακο σε κανεναν..την κραταω και πορευομαι με αυτη..

κοιμησου ησυχος πητερ παν..δε θα σε πειραξει κανενας πλεον..κι ας προσπαθουν ξανα...ειμαι εγω εδω να σε τυλιγω στην αγκαλια μου και να σε προστατευω,,και δεν ειμαι μονη..

τελικα......ευεργετικα τα κερια και η ευωδια τους....σε εφεραν διπλα μου...καθε τοσο εχω την αισθηση πως καποιος ειναι μαζι μου,κοντα μου...η μοναξια λιγοστεψε...ισως εισαι και εσυ γελαστος αποψε για αυτο νιωθω μια παραξενη "χαρα"......αληθεια μπορεις να μυρισεις τα χερια μου?..μοσχοβολανε γαρδενια..πειραζα τη φλογα..τι παραξενη αισθηση..ελευθεριας?

ακομα κι αν φυγεις για το γυρω του κοσμου...

ΤΟ ΔΑΚΡΥ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ΤΟ ΔΑΚΡΥ...

Είδα χθες στον ύπνο μου να μ' έχεις αγκαλιά

Ξύπνησα και δίπλα μου μονάχα ερημιά

Δάκρυ που κυλάς στο μαξιλάρι μου,

ζάλισε με ν' αποκοιμηθώ

Πως ξαπλώνει στο κρεβάτι πλάι μου

άλλη μια φορά να ονειρευτώ

Γέλαγες στον ύπνο μου με γέμιζες φιλιά

Ξύπνησα και δίπλα μου γελούσε η μοναξιά.

Δάκρυ που κυλάς στο μαξιλάρι μου,

ζάλισε με ν' αποκοιμηθώ

Πως ξαπλώνει στο κρεβάτι πλάι μου

άλλη μια φορά να ονειρευτώ....

δε μπορω να σβησω αυτες τις εικονες σου που εχω συνδεσει με αυτο το κομματι...δυστυχως εδω κ καιρο πονανε.....

ΣΙΩΠΗ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ΣΙΩΠΗ...

Παλιά φωτογραφία στην άδεια παραλία

σιωπή ....

κοιτάζω απ'το μπαλκόνι το δρόμο που θολώνει η βροχή.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα

φυλαχτά και μηνύματα

τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι τα φώτα της ανάβει γιορτή.

Θυμάμαι που γελούσες να μείνω μου ζητούσες παιδί .

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό.....

ειναι αραγε ετσι??

θυμαμαι που γελουσες,να μεινω μου ζητουσες παιδι.......

Κρυφο σ'αγαπω....

μακαρι αυτος ο ηχος και αυτα τα λογια να φτανουν με καποιο τροπο σε εσενα....δεν εχω κατι περισσοτερο να σου πω τουτη τη βροχερη,για μια ακομη φορα,νυχτα...

υπνος κι ειρηνη θα΄θελα για σενα να ειχα γινει...............

ονειρα γλυκα......

Ain't no sunshine...till the time you're gone...

Σημερα με επιασε μια μελαγχολια...οχι πως δεν με πιανει συχνα αλλα αποψε αισθανομαι πως περναει η ζωη μου και φευγουν τα καλυτερα μου χρονια χωρις τιποτα σπουδαιο,χωρις να συμβαινουν πραγματα στη ζωη μου...νιωθω πως θελω να κανω πολλα αλλα δε βλεπω και πολυ φως στον οριζοντα..η ζωη μου εξακολουθει να ειναι ιδια χωρις κατι να με ξυπνησει να αποκτησω λιγο ενταση..εχω βαρεθει τα παντα και τους παντες..δε ξερω πως να στο περιγραψω...καταλαβαινεις?κυλανε ολα ηρεμα...και δεν το αντεχω απο τωρα αυτο...δεν εχω κατι που να με κανει να καρδιοχτυπαω,να ξυπναω και να λεω θα κανω αυτο,θα δω εκεινον,θα παω εκει,τιποτα...δε μου αρεσει ετσι οπως "ζω"..χρειαζομαι δυνατες χαρες,συγκρουσεις,απογοητευσεις,θυμους,γελια...τωρα θα μου πεις γιατι δεν το αλλαζεις? και θα εχεις και δικιο ομως εχω βαλτωσει..και δεν εχω τροπο να το κανω..δεν εχω κατι ή καποιον να με παρακινησει(γιατι βλεπεις αν και δεν εκφραζω αυτα που αισθανομαι θελω εναν ανθρωπο,μια παρεα να κατανοει τις αναγκες μου και να ειναι διπλα μου..χωρις να το αναλυουμε και πολυ)...λειπεις και εσυ και ετσι μας τελειωσε ακομα και το ονειρο,η ελπιδα,οι κρυφες επιθυμιες..νομιζω πως η χαρουλα εχει και εδω τον καταλληλο στιχο(και δεν ειναι ο μονος):μοναχα εμενα χασκει ακομα χωρις μια στεγη ετουτη η αληθεια,θεος αν ειναι στις φλογες να καει....
ή κατι επισης καταλληλο που εχω πειστει πως ισχυει σε μεγαλο βαθμο:"ΌΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΙ , ΑΛΛΑ ΌΤΑΝ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ".....δε ξερω τι να σου πω πλεον..απο την αλλη παντα πιστευα σαν ανοητη πως οταν οι ανθρωποι φευγουν ολες οι σκεψεις μας και τα μυστικα μας γινονται και δικα τους..πως πια μας παρακολουθουν ανενοχλητοι..αρα δεν υπαρχει λογος να στα λεω..τα ξερεις ηδη..τι λεω ε?ειναι παρανοικο αν το καλοσκεφτεις...νομιζω οτι ειμαι αδεια μεσα μου εδω και καιρο ισως γι'αυτο να εχω αναγκη αυτο το ονειρο της συνεχειας..απο φοβο και ενα απεραντο κενο...απο οσα θα μεινουν ανεκπληρωτα...εχω μονο αυτο το ταξιδι μαζι σου και ξερεις κατι?στην ουσια δε μου αρκει...με αναγκασες..δεν ειχα την πολυτελεια της επιλογης.εστω και ετσι ομως ειναι σα να πεταω ενα μπουκαλι με ενα γραμμα στη θαλασσα..κλεινοντας τα βλεφαρα το ακολουθω και σε βλεπω να το διαβαζεις...ειναι η ελαχιστη λυτρωση που φανταζει τοσο τεραστια μεσα σε ολο αυτο...ΛΥΤΡΩΣΗ τι ωραια λεξη,σαν να σβηνει ολα τα ασχημα...τα καθαριζει..σαν τον αερα και τα αμετρητα μανιασμενα δακρυα με τις αστραπες και τους κεραυνους που ξεπλενουν αυτες τις αγαπημενες ωρες της νυχτας τους δρομους και κυριως την ψυχη μου........
μικρε μου πητερ παν δε θελω να σου πω καληνυχτα αποψε...υπαρχει αλλος τροπος να μου χαρισεις το υγρο,μελαγχολικο,αναγκαιο για εμενα,βλεμμα σου...
βλεπεις?
βρεχει!
Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
dance me to the end of love........please.......

dance me to the end of love...............

will you???

Αξημερωτη αναγκη εσυ...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948!

Κρατώ λουλούδι μάλλον.

Παράξενο.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι

κρατώ πέτρα.

Με χάρη και έπαρση.

Υπόνοια καμιά

ότι προειδοποιούμαι γι' αλλοιώσεις,

προγεύομαι άμυνες.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.

Η καμπύλη του χαμόγελου,

το κοίλο αυτής της διαθέσεως,

μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,

έτοιμο.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε στόχος κάποτε.

Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο

στο προπατορικό αμάρτημα:

τον απαγορευμένο καρπό

της προσδοκίας γεύεται.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.

Φοράει στολή δισταγμού.

Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι

σύντροφός μου ή καταδότης.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δεν φαίνεσαι.

Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,

για να 'χω σταθεί στην άκρη του

κρατώντας λουλούδι

και χαμογελώντας,

θα πει πώς όπου να 'ναι έρχεσαι.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

ζωή πέρασε κάποτε...

κικη δημουλα...

θελω να σε δω ρε..παει καιρος..

Εσυ του πρωτου ονειρου μου γλυκυτατη πνοη...

Αγαπη...

Πόσο πολύ, πόσο πολύ, πόσο πολύ σ' αγάπησα

πόσο πολύ σ' αγάπησα

ποτέ δε θα το μάθεις

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή, απ' τη ζωή μου πέρασες

κι αλάργεψες κι εχάθης

καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις

κι αν δεν προσμένεις να με δεις

Κι εγώ πως θα ξανάρθεις, εσύ του πρώτου ονείρου μου

γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ, αιώνια θα το τραγουδώ

κι εσύ δε θα το μάθεις, πως οι στιγμές που μου 'δωσες

αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις...