Η αγαπη δεν κοιταζει με τα ματια αλλα με την ψυχη...

"Η αγαπη δεν κοιταζει με τα ματια αλλα με την ψυχη"ειχε πει πριν αιωνες ο shakespeare..""οποιος αγαπαει,τυφλωνεται γι'αυτον που αγαπα"ειχε πει ακομα πιο πριν ο πλατωνας..και ναι ειχαν δικιο για την πραγματικη αγαπη..χθες μια φιλη μου,μου εστειλε μια συγκινητικη ιστορια και δε μπορουσα να μη στην αφησω εδω να τη διαβασεις..υποθετω πως θα σε αγγιζε και ισως να ηταν η αφορμη για μια ωραια κουβεντουλα..ξερεις αυτες που προβληματιζεσαι και ψαχνεις απαντησεις για τους ανθρωπους και τον κοσμο που ζουμε..


Κάποτε ήταν ένα τυφλό κορίτσι που μισούσε τον εαυτό της επειδή ήταν τυφλή. Μισούσε τους πάντες εκτός από το αγόρι της. Ήταν πάντα δίπλα της. Έλεγε ότι αν κάποτε μπορούσε να δει…θα τον παντρευότανε!
Ήρθε η μέρα, όπου κάποιος δώρισε τα μάτια του σε αυτήν και από τότε μπορούσε να δει τα πάντα συμπεριλαμβανομένου και τον φίλο της. Το αγόρι της τη ρώτησε τότε ‘‘τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο…θα με παντρευτείς ; ’’ Το κορίτσι ξαφνιάστηκε όταν είδε ότι το αγόρι της ήταν τυφλό και αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το αγόρι, έφυγε με δάκρυα και αργότερα της έγραψε ένα γράμμα που έλεγε ‘‘ ΑΠΛΑ, ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ.’’

Αυτό δείχνει πώς αλλάζει ο άνθρωπος όταν αλλάζουν οι συνθήκες. Λίγοι μόνο θυμούνται πώς ήταν η ζωή πριν και ποιος ήταν πάντοτε εκεί, δίπλα τους, στις πιο δύσκολες καταστάσεις.

ισως τελικα αυτο να ειναι το προβλημα και η πηγη "του κακου"..πολλες φορες ξεχναμε...δε θελω να το παθω αυτο..θα με βοηθησεις?εσυ δεν το επαθες ποτε!

να εισαι γαληνιος...

Κατι μεσα μας μενει ανικανοποιητο...

Νοσταλγια και μελαγχολια κι αποψε...να δυο ακομα αγαπημενες και δικες μου λεξεις..."ΠΕΝΘΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΩ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ.."μου εχει κολλησει αυτος ο στιχος εδω και ωρα..

νοσταλγια,ψυχουλα μου,για εσενα..για εμενα για ολους εκεινους τους πρωταγωνιστες της εφηβειας..για δυο καταγαλανα ματια..και μελαγχολια για οσα εγιναν..μπορει και θλιψη..ισως να φταιει και το κρασακι αποψε...βλεπεις οσα συζητουσαμε με το μικρο παρεακι μου ηθελαν και το αναλογο ποτο για να ειπωθουν..κρασι λοιπον..κοκκινο,ζωντανη μουσικη-πως εγινε και ακουσα παλι ολα αυτα που σε θυμιζουν?μαλλον για να μη φυγεις λεπτο απο διπλα μου-και οταν οι εικονες και τα προσωπα βομβαρδιζαν το μυαλο μου οι απαραιτητες πλακες για να αποφορτιστει το κλιμα και να μην καταλαβουν ποσο με πονανε οι αναμνησεις...θυμαμαι πολυ γελιο αποψε..καποια στιγμη η φιλη μου με ρωτησε:"τον ζηλευες εσυ?" ,"ναι"της απαντησα.."ακομα τον ζηλευω"...."πως γινεται?"συνεχισε και αφου την κοιταξα χωρις να της απαντησω συμπληρωσε.."κι εγω νομιζω οτι θα τον ζηλευω αν χωρισουμε.."ηθελα να της πω "αν μια αγαπη διαρκει αδερφουλα,ειναι γιατι κατι μεσα μας μενει ανικανοποιητο..εσυ εισαι τυχερη"αλλα αρκεστηκα στο ποτηρακι με το βαλσαμο-ισως και να το παρακανα-..και ειναι αληθεια πητερ παν μου...ειναι φορες που ξεχναω τη χροια της φωνης του,το προσωπο του,το γελιο του και διαφορα αλλα ομως ακομα "ζηλευω"...πολλες φορες τα σεναρια μεσα στο κεφαλι μου δινουν και παιρνουν...πως κατι γινεται και γυριζει και μου ζηταει να ξανα προσπαθησουμε και με σφιγγει οπως τοτε και με ακινητοποιει με το φιλι του..με ανατριχιαζει με το χαδι του και με αφοπλιζει με αυτο το διαπεραστικο βλεμμα που καθε φορα που το εριχνε στα ματια μου ενιωθα να με ρουφαει και να μαθαινει καθε μου σκεψη και συναισθημα...εχω ξυπνησει τοσες φορες απο τετοια ονειρα και παντα η ιδια αντιδραση να ξανα πεφτω και να πιεζω με δυναμη τα ματια μου μηπως και κοιμηθω παλι και συνεχιστει η φαντασια..δυστυχως ομως τιποτα..και το αποτελεσμα?να σηκωνομαι αδεια,κενη και παγωμενη..εχοντας την αισθηση αυτη της αγκαλιας που λειπει..ανικανοποιητο..αυτο το καταραμενο "δεν προλαβα"..και οι ενοχες που φορτωνουμε τους εαυτους μας..οι τυψεις για τα λαθη που καναμε..απο την αλλη ομως...τιποτα..ασε καλυτερα..ξερεις οσο κανενας αλλος..

ξερεις αυτη η φωτογραφια ζωντανευει το παραμυθι μου..αυτο που εχω πλασει για να μη φοβαμαι τον θανατο..για να ελπιζω οτι μετα απο εδω θα σε βρω εκει..αλλωστε μου το χρωστας και στο χρωσταω..μακαρι να εισαι καπου εκει..αναμεσα σε ωραια χρωματα και λουλουδια..στη θαλασσα που τοσο λατρευες και σε ανθρωπους που σε προστατευουν..εμεις εδω δεν αρκουσαμε..μακαρι οταν ερθει η ωρα να ανεβω κι εγω αυτην την σκαλα..να σε δω στην κορφη της γελαστο με αυτο το γνωριμο,ταξιδιαρικο και φουρτουνιασμενο βλεμμα για να παψω να φοβαμαι και να αρχισω να τρεχω μεχρι να πεσω στην αγκαλια σου και να μεινω εκει για παντα...

σε λιγο θα χαραξει και νομιζω ειναι ωρα να ξαπλωσω..ειπαμε..το κρασι...να σε παρακαλεσω κατι?μπορεις να ερθεις?..εχω αναγκη την παρεα σου κι αποψε παρα πολυ..θελω να σε δω εστω κι ετσι για λιγο..να ηρεμησει η ψυχη μου η αδεια..παει καιρος που δεν εχεις περασει ουτε μια βολτα..παω να κοιμηθω γιατι θελω να ζησω λιγες στιγμες ευτυχιας ρε..θα μου τις στερησεις?...κι αυτες?..................

χιλιες φορες καλη σου νυχτα......

Στροβιλιζομαι στο ονειρο...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΙ ΕΓΩ...

Στο παρθένο σου δάσος φοβάμαι να μπω

με τσιγάρο αναμμένο και τέτοιο καιρό

αγριεύει ο αέρας, χρυσόμαλλο δέρας

μπορεί να με φας πριν σου πω σ' αγαπώ

Απ' τη μέση του δρόμου σου τηλεφωνώ

μόνο θάλασσα βλέπω εδώ κι ουρανό

στις μικρές αχιβάδες φωτάκια χιλιάδες

μα...που είναι το φως μου το αληθινό;

Επιστρέφω σ' εσένα ξανά σαν τρελή

να σε δω που θα βγαίνεις την ανατολή

Βασιλιά της καρδιάς μου κι απ'το τατουάζ μου

εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ...

Αναπολωντας με συντροφια..........

Ισως να φταιει η μερα....ισως τα αναπαντητα ερωτηματα...ισως η αναγκη μου και ο φοβος μου.....ισως και τιποτα απο ολα αυτα...μπορει μονο ο στιχος της δημουλα:"για λιγη ελπιδα,λιγη ανανεωση θυμαμαι..."που ηρθε στο μυαλο και παλι μαζι με τοσους αλλους διαβαζοντας και παλι το βιβλιο με τα ποιηματα της...ολα ξεκινησαν απο τις μνημες για μια ακομη φορα και τη λεξη "μελαγχολια" που σχηματισα για να δω τι λεει το internet για αυτη την τοσο πολυπλοκη λεξη..τελικα μεγαλη υποθεση και πολυ σοβαρη...ασε που διαπιστωσα πως με κυνηγουν αρκετα σημαδια!!περασε η ωρα..ησυχασαν ολα και ειπα να αναψω τα κερια μου και να χαζεψω στον υπολογιστη..τοσο ανακουφιστικα τα ατιμα τα κερια..με ταξιδευουν..με γαληνευουν και πλημμυριζουν τον χωρο μυρωδιες..ειχα καιρο να το κανω..ισως να μην το εχω κανει ποτε απο μονη μου...αλλα σημερα το σκεφτομουν απο το πρωι..να νυχτωσει,να αναψω κερακια,να βαλω μουσικη και να χαθω στις σκεψεις μου ψαχνοντας να σε βρω εκει..μαλλον καλο μου εκανε...ειναι πιο γλυκια και νοσταλγικη η μελαγχολια αποψε..δεν ποναει τοσο..δεν την αφηνω να με πονεσει αυτη τη νυχτα..διαβαζοντας αλλα blog με επιασε αυτο το λιγωμα που νιωθεις στο στηθος και το αχνο χαμογελο κατανοησης που εχεις οταν διαβαζεις ή ακους ιστοριες για ερωτες,λαθη,παθη και αλλα τετοια...που ξερεις πολυ καλα πως ειναι και που ή τα ζεις και εσυ ή εχεις τις αναμνησεις ή λαχταρας να σου συμβουν...εγω ειμαι σε αυτη την κατηγορια που πια εχω ξεθωριασμενες καποιες εικονες..και τις αναπολω περιμενοντας να ερθουν περισσοτερες..αν και δεν ειμαι χαρουμενη ολο αυτο μου δημιουργησε μια-εστω και ψευτικη-ελπιδα..μου αφησε μια χαραμαδα ανοιχτη για μια λευκη αχτιδα που θα μου δωσει ζωη...

να σου πω κατι?μαλλον να σου επαναλαβω κατι?απο χθες σε αισθανομαι παλι γυρω μου..στον αερα..σα να παιρνω σημαδια σου...σα να προσπαθεις με καθε τροπο να μου δειξεις πως τιποτα δεν τελειωσε...ουτοπια?μπορει!αλλα με βολευει..και αφου δεν κανω κακο σε κανεναν..την κραταω και πορευομαι με αυτη..

κοιμησου ησυχος πητερ παν..δε θα σε πειραξει κανενας πλεον..κι ας προσπαθουν ξανα...ειμαι εγω εδω να σε τυλιγω στην αγκαλια μου και να σε προστατευω,,και δεν ειμαι μονη..

τελικα......ευεργετικα τα κερια και η ευωδια τους....σε εφεραν διπλα μου...καθε τοσο εχω την αισθηση πως καποιος ειναι μαζι μου,κοντα μου...η μοναξια λιγοστεψε...ισως εισαι και εσυ γελαστος αποψε για αυτο νιωθω μια παραξενη "χαρα"......αληθεια μπορεις να μυρισεις τα χερια μου?..μοσχοβολανε γαρδενια..πειραζα τη φλογα..τι παραξενη αισθηση..ελευθεριας?

ακομα κι αν φυγεις για το γυρω του κοσμου...

ΤΟ ΔΑΚΡΥ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ΤΟ ΔΑΚΡΥ...

Είδα χθες στον ύπνο μου να μ' έχεις αγκαλιά

Ξύπνησα και δίπλα μου μονάχα ερημιά

Δάκρυ που κυλάς στο μαξιλάρι μου,

ζάλισε με ν' αποκοιμηθώ

Πως ξαπλώνει στο κρεβάτι πλάι μου

άλλη μια φορά να ονειρευτώ

Γέλαγες στον ύπνο μου με γέμιζες φιλιά

Ξύπνησα και δίπλα μου γελούσε η μοναξιά.

Δάκρυ που κυλάς στο μαξιλάρι μου,

ζάλισε με ν' αποκοιμηθώ

Πως ξαπλώνει στο κρεβάτι πλάι μου

άλλη μια φορά να ονειρευτώ....

δε μπορω να σβησω αυτες τις εικονες σου που εχω συνδεσει με αυτο το κομματι...δυστυχως εδω κ καιρο πονανε.....

ΣΙΩΠΗ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ΣΙΩΠΗ...

Παλιά φωτογραφία στην άδεια παραλία

σιωπή ....

κοιτάζω απ'το μπαλκόνι το δρόμο που θολώνει η βροχή.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα

φυλαχτά και μηνύματα

τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι τα φώτα της ανάβει γιορτή.

Θυμάμαι που γελούσες να μείνω μου ζητούσες παιδί .

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό.....

ειναι αραγε ετσι??

θυμαμαι που γελουσες,να μεινω μου ζητουσες παιδι.......

Κρυφο σ'αγαπω....

μακαρι αυτος ο ηχος και αυτα τα λογια να φτανουν με καποιο τροπο σε εσενα....δεν εχω κατι περισσοτερο να σου πω τουτη τη βροχερη,για μια ακομη φορα,νυχτα...

υπνος κι ειρηνη θα΄θελα για σενα να ειχα γινει...............

ονειρα γλυκα......