Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Ο,τι ζησαμε...

Τοσο τρεξιμο,τοσες εννοιες,τοσα δρομολογια,τοση ρουτινα,τοσος ενθουσιασμος,τοσα σχεδια και ομως εσυ παρων-χωρις τη φυσικη σου παρουσια-και εγω παντα να γυριζω εδω εστω και για μια κουβεντα μετα απο μια κουραστικη μερα...που τα βλεφαρα κρατιουνται με δυσκολια πλεον ανοιχτα...
εψαχνα για κατι κειμενα και ξανα κατι τοσο "εσυ!!"μπροστα μου...
η αποψινη αφορμη για να περασω...
να λοιπον ενα- μαλλον- αποσπασμα απο τον ιωαννη τσιουρακη(ποιητη):

Ότι ζήσαμε βυθίζεται στην άκρη του χρόνου.
Μάτια παραδομένα στα δάκρυα, κινήσεις παγωμένες δίχως πνοή καμία.
«Κάποτε θα ζήσουμε με το χαμόγελο στα μάτια και την ελπίδα ποτισμένη στην ψυχή» είπες κι έκανες την ελπίδα ένα τρένο που ταξιδεύει δίχως επιβάτες και το χαμόγελο να μοιάζει ανάμνηση παιδική, ξεθωριασμένη από την βροχή και την πολυκαιρία.
Οι δρόμοι μοιάζουν ν' αποχαιρετούν την ύπαρξη μας.
Κλείνω σ' ένα τρένο μικρό κι εγώ τις αναμνήσεις, τις σπρώχνω για το μεγάλο τους ταξίδι.
Επιστρέφοντας θ' αντικρίσω τη σιωπή σου αγκιστρωμένη πάνω σε λέξεις, φωτογραφίες, στις ζάρες των τσακισμένων σεντονιών.
Δε θυμούμαι πότε πήρα να γράφω.
Ένα πρωί μονάχα, μετά την λειτουργία, αντίκρισα ένα άγγελο, έπεφτε κατακόρυφα από τον ουρανό.
Από τότε, πιστεύω στα θαύματα.
Και Τη μοναξιά..
εχω αδικο που στο αφηνω εδω?το δευτερο (του baudelaire) που σε εφερε ξανα "μπροστα μου" ακολουθει!!
καληνυχτα...καληνυχτα!!
ΥΓ:αννα μου σε ευχαριστω για τα ποιηματα που μου αφησες στην προηγουμενη αναρτηση..πολυ ομορφα και σιγουρα θα τα χρειαστω...φιλια!

4 σχόλια:

ΑΝΝΑ είπε...

Αν και δεν καταλαβαίνω πολλά (γιατί ως γνωστών έχω και ένα πρόβλημα με αυτά τα θέματα) σκέφτηκα αμέσως να βρω κάτι αντίστοιχο να γράψω και εγώ.... ζήλεψαααααααααα.......

zekia είπε...

αυτό με το τρένο μου έφερε διάφορα στο μυαλό, θα προσπαθήσω να σου απαντήσω με ποστ:)

Christine, the Elf είπε...

είναι εξαιρετικό....

κ μαζι με το ποστ της ζεκια ταξίδεψα πραγματικά!!

σας ευχαριστώωω!!! :) :)

new-girl-on-the-blog είπε...

Πόσο ανόητα θα μας φαινόταν όλα αν τριγυρνούσαμε μέρα-νύχτα μεθυσμένοι! ..Και πόσο ανόητοι θα φαινόμαστε κι εμείς στους γύρω μας αν όντως κάναμε πράξη την αδιάκοπη μέθη! ..Μα θα είμαστε τρελοί αν δεν επιλέγαμε το μεθύσι της χαράς, του χαμόγελου, του λυρισμού της ποίησης..! Το επιλέξαμε λοιπόν, για να ΄χουμε πάντα (ωραία) παρέα!! (Alma Libre, ωραία η έμπνευσή σου να επιλέξεις αυτό το ποίημα!)