Μακαρι να γινοταν η σκεψη παρουσια,θα ησουν διπλα μου χωρις αμφιβολια...

Ειναι το μονο που θα ευχομουν με ολη μου τη δυναμη...να γινοταν η σκεψη παρουσια..να ηξερες μοναχα ποσο πολυ με αγγιζει και με εκφραζει αυτη η φραση...θελω να πιστευω οτι απο καπου βλεπεις..πως βρισκεσαι σε ο,τι κι αν κανω,ο.τι κι αν σκεφτω,ο.τι κι αν πω...ισως να υπαρχουν ελαχιστες στιγμες που ξεχνιεμαι αλλα και παλι βρισκεις τροπο εσυ-δε ξερω πως το κανεις-και χωνεσαι εστω και σε μια μικρη γωνια του μυαλου μου...για την καρδια μου,δε χρειαζεται να σου πω..εκει εχεις κατοχυρωμενη μια τεραστια θεση..ειναι ειδικα για εσενα..στην πιο κρυφη και μοναχικη γωνια της και ψηλα να μην την αγγιζει κανεις..την κερδισες με την αξια σου και αυτο δεν αλλαζει..απο εκει δεν κουνιεσαι με τιποτα..θα εισαι ασφαλης και ζωντανος μεχρι το τελος..λυπαμαι αλλα σε εχω φυλακισει κι εγω...
το ποταμι της ζωης ,που ελεγες και εσυ λοιπον κυλαει και το ξερεις(νομιζω..ή εστω το βλεπεις) αυτο ομως δε με εμποδιζει να σε κουβαλαω στις νυχτες (και οχι μονο) απο εδω και περα-που λεει και η δημουλα-εξαλλου εσυ διαλεξες να μου αλλαξεις τη ζωη,δεν το αποφασισα εγω,εγινε απο μονο του και χωρις να το καταλαβω..
ειναι φορες που αισθανομαι τοσο εντονα πως εισαι εδω..παιχνιδια του μυαλου ή κατι αορατο αλλα υπαρκτο?..μακαρι να μου δωσεις μια απαντηση αν και ξερω πως δε γινεται..κανεις δεν εχει τη δυνατοτητα να το απαντησει αυτο..ή καλυτερα εχει..αλλα αργα..σιγουρα παντως δικη μου τεραστια αναγκη για να μπορεσω να αντεξω την εγχειρηση της ζωης....ΕΠΙΔΙΩΚΩ να κανω πραγματα που θα σε νιωσω τοσο διπλα μου...οπως χθες η συναυλια της αγαπημενης μας χαρουλας...αναβληθηκε δυο φορες αλλα τελικα εγινε η τελευταια..και εννοειται πως ημουν εκει..μαλλον κι εσυ με καποιο τροπο..ε??ισως να τα κανονισες εσυ ετσι...εγινε και για καλο σκοπο...διπλη χαρα..σημερα ο λακης λαζοπουλος και ο αγαπημενος σου(ενταξει μου αρεσει και εμενα πολυ)δημητρης μητροπανος...καθε τραγουδι λες και μιλουσε για εσενα...θα μου πεις..τελευταια και με ποιο δε με σκεφτεσαι κι εσυ?εχεις δικιο..σε ολα υπαρχει εστω και μια λεξη ή μια νοτα που σε θυμιζει...αλλα δε φταιω εγω...ειναι που τα ματια σου ακομα και απο τις φωτογραφιες λενε οτι με λογια δεν ειχες πει,δεν προλαβες τουλαχιστον να πεις σε εμενα..ειναι επειδη παντα -και τη λεω με σιγουρια αυτη τη λεξη-παντα θα υπαρχει αυτο το απωθυμενο,το γαμωτο και το γιατι?..γιατι να ερθουν ετσι τα πραγματα..γιατι να μην προλαβω..ποσο περισσοτερο θα σημαδευες το μονοπατι μου αν...με ποση δυναμη και ποσα πιο πολλα δακρυα θα σε αγαπουσα?ποσο αφανταστα θα πονουσα και θα ματωνα τωρα?μεχρι που θα εφτανε αυτο το παραπονο αυτος ο λυγμος αραγε??η φαντασια μου δε φτανει μεχρι εκει..με πειραζει παρα πολυ αυτο το ερωτημα και με εκνευριζει κιολας που δε θα μαθω ποτε -επισης τη λεω δυστυχως με σιγουρια και αυτη την καταραμενη λεξη-
δε ξερω ψυχη μου.. ισως ολα επρεπε να ερθουν καθως ηρθαν
Όλα έπρεπε να γίνουν.
Μόνο η νύχτα δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να 'ναι,
να παίζουνε τ' αστέρια εκεί σαν μάτια και σαν να μου γελάνε.(καρυωτακης)
ΕΠΡΕΠΕ..τι παει να πει αυτο?δεν τα γουσταρω τα πρεπει και δεν τα γουσταρες ουτε εσυ..γιατι λοιπον να γινει και αυτο?δε μιλας ε?σιωπη...η μοναδικη πιστη μου φιλη..η σιωπη και η μοναξια..δεν εχω παραπονο..αυτες δε με ξεχνουν οπως δεν ξεχνουσαν και εσενα...
α!!ξερεις αυτη τη φορα θελω να σε ευχαριστησω κιολας..εχω την αναγκη να το κανω γιατι βοηθησες να μην βουλιαξω εντελως,σε εσενα μιλουσα,εσυ βοηθησες ή μεσολαβησες,πως να το πω?...δεν αφησες να συμβει κι αλλο δυσαρεστο σε αυτη τη φαση μου..εκει εγινε το καλυτερο δυνατο..εκει...ισως γιατι ηξερες πως θα αισθανομουν σε αντιθετη περιπτωση ή πως ησουν εσυ σε αναλογη..σε ευχαριστω χιλιες φορες για αυτο........οπως κι αν εχει...δεν το ξεχνω..οπως δε ξεχνω και αυτο που εμαθα χθες..μοιαζει τοσο με οτι εγινε με εσενα,μαλλον..παλι κατι σε εφερε στο νου μου,ειδες?ενιωσα πολυ ασχημα και με κυκλωσε παλι η θλιψη και η αδικια..να σου ζητησω μια χαρη?να του κρατας συντροφια..ισως ετσι κανεις σας δεν ειναι μονος...και να μου δειξεις τον τροπο να σταθω πλαι σε εκεινους που εχουν αναγκη...
μαλλον σε ζαλισα αποψε ρωμαιε μου..λογοδιαρροια με επιασε..ειναι τοσα πολλα ομως που δεν εχω αλλο τροπο να τα μοιραστω μαζι σου..και δε θελω αλλον περα απο εσενα.μαλιστα μια μικρη προσπαθεια να το δειξω και στους γυρω μου την εκανα προσφατα και παλι ενιωσα οτι ησουν εκει και μου κρατουσες το χερι,χαρουμενος με αυτο που εβλεπες..
σε αφηνω γλυκε μου να ησυχασεις,να γαληνεψεις..εγω?εγω καλοκαιρια και χειμωνες περιμενω να φανεις...

Υ.Γ:επειδη ειναι το πρωτο πραγμα που σκεφτομαι παντα οταν σε θυμαμαι(συνεχως) θελω να στο πω,αν και στο εχω χιλιοφωναξει.....
Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε έχουν τρόπο και μου λένε για τον πόνο που πονούν...
ματια παραπονεμενα,ματια που εισαστε για μενα θαλασσες υπομονης...

θα ειμαι και αποψε στο ραντεβου μας..ελπιζω αποψε να φανεις...σε χρειαζομαι..
χιλιες φορες καλη σου νυχτα...μικρε μου πριγκιπα..

ΘΑΛΑΣΣΕΣ...

κωνσταντινα-ΘΑΛΑΣΣ...

ΘΑΛΑΣΣΕΣ...

Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες

και με ταξίδευες σαν το καράβι κι έλεγες :

θα σ’ αγαπώ με τα καλοκαίρια

με τρικυμίες και με βροχές

με μαξιλάρι τα δυο μου χέρια

θα ονειρεύεσαι ότι θες

Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω

τα καλοκαίρια πες μου πως μπορώ μονάχος μου να ζήσω

Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω

σε μονοπάτι αδιάβατο θα βγω, θα βγω να σε ζητήσω

Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες

και με ταξίδευες, σαν το καράβι κι έλεγες :

θα σ’ αγαπώ, μη μου συννεφιάζεις

σαν αμαρτία και σαν γιορτή

μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις

ό,τι με λόγια δε σου ‘χω πει...

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ!

Αυτή τη μέρα
άφησε με να σου εμπιστευθώ την ιστορία μου:

Μελαγχολικός της ζωής άνεμος είμαι

που νυχτώθηκα και απόμεινα σε ένα χθες ανάλγητο.

Έλα λοιπόν, και με τα μάτια σου,

πού'ναι καταχνιά και ενάστρωση,

το σύθαμπο και το πρωί

σε μια αλλόκοτη σύγκλιση,

ανάστειλε τη νύχτα μου.

Ελα.

Κι ας είναι μοιραίο πως αργότερα,

όταν ανάμεσα μας θα αναδεύεται,

σε ανυπόφορη μεγέθυνση,

το μυστικό μας το αδυσώπητο

-πως σημερινοί είμαστε και ξένοι-

με τον υποβολέα της πίκρας μου

παμπάλαιο κατευόδιο θα απαγγείλω πάλι...

κικη δημουλα...

ΕΛΑΝΘΑΝΕ!

Οτι ήμουνα ενας άνθρωπος

Που όλο με σκυμμένο το κεφάλι

Με περπατάγανε οι δρόμοι ,αυτό πράχθηκε φανερά σας.

Σας το αφήνω .Επάνω του λοιπόν ,

Αποκεφαλίστε το,

Μοιράστε το σ΄ οσες υποτιμήσεις θέλετε

-πως γην και ύδωρ έδωσα σε φόβους και σήκωσε κεφάλι η ηττοπάθεια -,

ρίξτε το ολόκληρο σ'οσες αδιαφορίες σας κι άλλο πεινάνε ,

πετάξτε το σε δυό παλιογραμμούλες τύμβο.

Όμως πως σκύβοντας Ατένιζα ουρανό,

Αυτό δεν θα το αγγίξετε .

Επράχθηκε κρυφά σας

Το έκρυψα καλά

Στην ασφαλή του κεφαλιού μου

Τη λιμοκτόνα στάση .

Σκύβοντας ουρανό ατένιζα

Που εφτιαξα από πτώσεις .

Μαζεύοντας σπυρί σπυρί

Ο,τι δεν αφομοιωνε το ύψος.

Εζησα,

Τεντωμένο δίχτυ από κάτω ,

Να συγκρατώ ,να περισώζω

Λογής λογής διάττοντες αυτοκτόνους ,

Τα φωτεινά τους υπολείμματα ,

Εκεί που όλο και χάνει ύψος ,

Όλο και πιο πολύ αποχρυσώνεται

Της μολυβιας τους η κραυγή

Και λυπηρά απολεπταίνει η αιχμή

Της εξαφανισης τους.

Εζησα

Τεντωμένο δίχτυ από κάτω ,

Να σώζω λυπηρότητες ,

Κραυγών αποχρυσώσεις ,

Αιχμών τα φωτεινά υπολείμματα,

Εξαφανίσεων αιχμές .Εζησα ,

Συνταιριάζοντας τις πτώσεις

Με τις παράταιρες αιτίες τους,

Για να μην παει χαμένο το χαμένο.

Αυτό δεν θα τ'αγγίξετε

Είναι από εύφλεκτο εγώ

Θα με τινάξει όλη στον αέρα σας...

κικη δημουλα...

ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ...

Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή

κι εγώ που σ’ έχασα και όλα σ’ τα ’χω δώσει

με κάτι ρέστους θα τη βγάλω ως την αυγή,

γιατί όποιος χάνει στη ζωή μπορεί να νιώσει.

Στέλιο μου, τα τραγούδια σου

απ’ την κασέτα ρίχ’ τα,

για μας που πρόδωσ’ η ζωή

δεν ξημερώνει Κυριακή,

δεν τελειώνει η νύχτα.

Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή,

τσιγάρο κι έσβησε στα χείλη το Σαββάτο.

Κι εμείς ακόμα στο ποτήρι μας σκυφτοι

λες και δεν πάει η ζωή μας παρακάτω...

ΚΟΚΚΙΝΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

ΚΟΚΚΙΝΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ...

Για να με γνωρίσεις μες στο πλήθος

φόρεσα γαρύφαλλο στο στήθος

από μια γιορτή που μόλις τέλειωσε

μια γιορτή που δίστασες να πας

Κόκκινο γαρύφαλλο, κόκκινο γαρύφαλλο

πάνω στο πουκάμισο, στο μέρος της καρδιάς

Κόκκινο γαρύφαλλο, κόκκινο γαρύφαλλο

πάρ' το από το στήθος μου, ελπίδες να κρατάς

Ρώτησα χαμένη μες στο πλήθος

ποιος φοράει γαρύφαλλο στο στήθος

Κι ήρθα να το πάρω με τα χέρια μου

είναι αυτά τα χέρια που αγαπάς...

στη ψυχη σου δε φτανει κανεις ουτε δια ξηρας,ουτε δια θαλασσης...

Μεγαλη μερα η σημερινη ε?μαλλον κατι παρομοιο θα ελεγες αν σε εχω νιωσει αληθινα...σε εχω?ή μαλλον ετσι θα σου ελεγαν και εσυ θα απαντουσες:"σιγα τωρα..."δεν περιμενα ποτε οτι θα εφτανε τετοια μερα..να καθομαι και να σκαρωνω φανταστικες ιστοριες και διαλογους...ΠΟΤΕ...τι μεγαλη λεξη..οπως το παντα..κανεις δε ξερει ο χρονος τι θα φερει και οπως ελεγες:"Εχει σημασια να επιτρεπουμε στο πεπρωμενο να παρεμβαινει στη ζωη μας και να αποφασιζει τι ειναι καλυτερο για ολους.."βεβαια στη φαση που ειμαι και οπως εχει η συγκεκριμενη μη αναστρεψιμη κατασταση δε ξερω που ακριβως ειναι το καλυτερο για ολους..μαλλον εδω θα συμφωνουσες και εσυ οτι δεν υπαρχει...μονο μια καταραμενη στιγμη υπηρξε..και τωρα στοιχειωνει μονο εμας..εσυ μαλλον λυτρωθηκες..και ισως εδω να υπαρχει μια φωτεινη αχτιδα..στη δικη σου λυτρωση...αλλα παλι το σκοταδι ειναι ατελειωτο και πουθενα καποιος...τελικα ισχυει τοσο αυτο που διαβασα καπου.."εκτος απο τον εαυτο μας,δεν υπαρχει ψυχη για μια αξιολογη κουβεντα"...

Να επανελθω ομως στη μεγαλη μερα..στη μερα σου..ή μηπως εχεις αλλαξει πλεον μερα..τη βαρεθηκες οπως ολους τους γυρω σου και αφησες να στα γκρεμισουν ολα για να μπορεσεις να τα χτισεις αλλου απο την αρχη οπως ηθελες εσυ και μονο,χωρις νουθεσιες απο αλλους...αναρωτιεμαι τι θα εκανες αν ησουν εδω..πως θα αισθανοσουν?μονος ή με παρεα?σιγουρα θα μελαγχολουσες εστω και λιγο..ετσι ειναι η φυση μας..αχ,ψυχη μου δε νομιζω πως μπορω να βαλω σε σειρα τις σκεψεις μου..ολα ειναι μπερδεμενα εκει μεσα και τοσα πολλα που δεν τα σηκωνει το μυαλο..βλεπεις πιανουν τοσο χωρο τα αναπαντητα γιατι μου...μακαρι να με δεις και αν θελεις να προσπαθησεις να με γαληνεψεις ισως ετσι μπορεσω μολις ξημερωσει και αφου τηρησω την υποσχεση μου,να ερθω παλι και να σου κρατησω συντροφια και απο εδω..(αν και ξερεις πως εισαι συνεχεια διπλα μου)σε αυτο το πρωτο και τελευταιο ταξιδι που εφτιαξα για εμας τους δυο..αλλωστε εχουμε τοση θαλασσα μπροστα μας..(οπως λεει και η αγαπημενη μας δημουλα..)

τουτη η πικρα του χωρισμου...............

(επαψε να εχει μια γλυκα τοση αλλα εγω)

....................καληνυχτα θα σου λεω μεχρι να ξημερωσει...