ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ!

Ξεκινάμε ανάλαφροι καθώς η γύρη που ταξιδεύει στον άνεμο

Γρήγορα πέφτουμε στο χώμα ρίχνουμε ρίζες,

ρίχνουμε κλαδιά

γινόμαστε δέντρα που διψούν ουρανό

κι όλο αρπαζόμαστε με δύναμη απ' τη γη

Μας βρίσκουν τ' ατέλειωτα καλοκαίρια

τα μεγάλα κάματα.

Οι άνεμοι, τα νερά παίρνουν τα φύλλα μας.

Αργότερα πλακώνουν οι βαριές συννεφιές

μας τυραννούν οι χειμώνες κι οι καταιγίδες

Μα πάντα αντιστεκόμαστε,ορθωνόμαστε

πάντα ντυνόμαστε με νέο φύλλωμα

Ωσότου, φτάνει ένας άνεμος παράξενος

-κανείς δε ξέρει πότε κι από που ξεκινά-

μας ρίχνει κάτωμ' όλες μας τις ρίζες στον αέρα.

Για λίγο ακόμα μες στη φυλλωσιά μας κάθεται κρυμμένο

-να πει μια τρίλια του στη νύχτα που έρχεται-ένα πουλί.
μελισσανθη...

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ!
Κανείς δεν ξέρει την αληθινή ιστορία του Νάρκισσου

Ονειρευόταν την ομορφιά

Κι έσκυβε πάνω απ' το νερό

Να την γνωρίσει στο πρόσωπό του

Εβλεπε φύλλα κι ανταύγειες

Εναν ανάστροφο, υδάτινο ουρανό

Σκιές και λάμψεις απατηλές

Κι ονειρευόταν πάντα.Κάποτε τρόμαξε τόσο

Σαν είδε την ανάστροφή του εικόνα- μέσα σε κύκλο κλειστό

Βλέμμα ακίνητο, παγωμένο

Στο θάνατο δοσμένο, πρόσωπο παραμορφωμένο,

φαγωμένο από τη σήψη

Τον λύγισε τόσο βαθιά η απελπισία

Που πνίγηκε μες στο νερό

Σαν φάνηκε το απελπισμένο πρόσωπό του

Στο θάνατο ήτανε πράγματι ωραίο

Αλλιώτικα ζωντανό.

Γιατί όπως στα όνειρα και στους μύθους

Ολα μπορεί να κρύβουν μια διπλή σημασία

-κι ο θάνατος να σημαίνει ζωή-

Μες στην ψυχή μας, όπως στην ψυχή του κόσμου

Ολα καθρεφτίζονται ανάστροφα

Καθώς το δέντρο στο ποτάμι.
μελισσανθη...

Η πατριδα σου,οι μνημες σου,το ονειρο μου...

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!

Ητανε κείνη η νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης,

το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά.

Σ' έστειλε ο πρώτος στα νερά να πας για να γραδάρεις,

μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά.

Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγανοι οι Χιλιάνοι

- 'Αγιε Νικόλα φύλαγε κι Αγιά Θαλασσινή -

Τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει, παιδί του Modigliani,

που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί.

Νερό καλάρει το fore peak, νερό και τα πανόλια

μα εσένα μια παράξενη ζαλάδα σε κινεί.

Με στάμπα που δε φαίνεται σε κέντησε η Σπανιόλα

ή το κορίτσι που χορεύει απάνω στο σκοινί;

Απάνου στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται

και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού.

Εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται

σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού.

Ο ναύτης ρίχνει τα χαρτιά κι ο θερμαστής το ζάρι

κι αυτός που φταίει και δε νογάει, παραπατάει λοξά.

Θυμήσου κείνο το στενό κινέζικο παζάρι

και το κορίτσι που 'κλαιγε πνιχτά μες στο ρικσά.

Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη

Πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου είπες "σ' αγαπώ".

Αύριο σαν τότε και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι,

μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Depot...

νικος καββαδιας...

MAL DU DEPART!

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής

των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,

και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,

χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ

θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,

κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,

θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,

οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,

κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά :

"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί

και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,

κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,

θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.

Κι εγώ, που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ

σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,

θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ

και μιά κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες...

νικος καββαδιας...

απο τον λατρεμενο μου καββαδια..ενα απο τα δυο ποιηματα που εμαθα απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου..αυτο και το μονογραμμα του ελυτη με σημαδεψαν και μου εδειξαν εναν αλλιωτικο δρομο..τον δρομο της ποιησης που μου κραταει συντροφια και με κανει καλυτερη..κυριως τωρα που λειπεις..και χαθηκε η ελπιδα..

ΑΝ ΑΚΟΥΣ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

ΑΝ ΑΚΟΥΣ...

Συλλαβίζω ακόμα το ρυθμό

αν ακούς στις μουσικές σου πετώ

φτάνουν λίγα κάρβουνα ματιές

μια ζωή να προσκυνάω δυο στιγμές

Μόνο τα σημάδια του έρωτα αγκαλιάσαμε,

στην καρδιά μια βουτιά δεν αρκεί

Τ'άλλα είναι κοράλλια που ακόμα δεν τα φτάσαμε,

είναι η αγάπη απάτητη γη

Συλλαβίζω αρώματα σκιές

αν ακούς, ακούω κι αυτά που δε λες

φτάνει ένα φιλί σου προσευχή

να 'ρθει ο ήλιος για μια βόλτα στη γη

Μόνο τα σημάδια...

Για παντα ενας αληθινος πητερ παν!

Σημερα καταλαβα για μια ακομα φορα πως ησουν παντα ακριβως σαν το αγαπημενο σου παραμυθι..ενας μικρος πητερ παν!ενα μικρο παιδι που αρνιοταν πεισματικα να μεγαλωσει..που δεν ηθελε ποτε να χασει τη ψυχη του και τον τροπο που εβλεπε τον κοσμο..και τα καταφερες οσο κι αν πολλοι εβαλαν ολη τους την τεχνη να σε αλλαξουν και να σε κανουν "μεγαλο"σαν κι αυτους...τα καταφερες ..το βλεμμα σου εμεινε καθαρο και αγνο..η καρδια σου ζωντανη και ευαισθητη,ευκολος στοχος για καθε "σωστο" ενηλικα που αποφασιζε να σε εκμεταλλευτει με οποιοδηποτε τροπο..

τωρα εισαι ελευθερος να συνεχισεις να ζεις σαν ενας αλλος αληθινος πητερ παν αλλα γαμωτο,μακρια απο εμενα,απο ολους εμας..μακρια απο τον κοσμο που ξερουμε και βλεπουμε εμεις..το καλο-αν μπορω να το πω ετσι-ειναι οτι πια δεν εχουν κανενα τροπο να σε αγγιξουν,να σε πληγωσουν και να σε βλαψουν..(μακαρι δηλαδη να μην σε φτανουν-γιατι οι ανθρωποι δεν αλλαζουν-)

για μια ακομα φορα λοιπον ειδα ποσο μου λειπεις,ποσο χρειαζομαι αυτο που ησουν..εδω και αρκετο καιρο ζεις στη σκεψη μου..το εχεις δει αραγε?προχωραω με εσενα στο πλευρο μου..

ξερεις,πολλες φορες μου ερχεται στο μυαλο ενας στιχος:

"μα απο ολα περισσοτερο αυτο που με πειραζει ειναι την απουσια σου πως παω να συνηθισω" με τρομαζει τοσο γιατι ωρες-ωρες νιωθω να συμβαινει..δε σε ξεχναω,ουτε σταματαει η αγαπη μου για εσενα-αντιθετως,ολο νομιζω οτι δε μπορει να μεγαλωσει αλλο και ολο με διαψευδεις ακομα και ετσι-ομως η απαισια καθημερινοτητα και οι ρυθμοι της με κανουν να συνειδητοποιω οτι η γη δε σταματαει να γυριζει οσο κι αν εφτασε η περιοδος που παρακαλαω για κατι τετοιο..με τρομαζει γιατι βλεπω οτι πορευομαι με αυτη την απουσια και υπαρχουν στιγμες που αισθανομαι οτι ετσι θα ειναι μια ζωη και απελπιζομαι και μονο στη σκεψη..εκεινες τις στιγμες λοιπον μεσα μου ουρλιαζει η αναγκη της παρουσιας σου..τοτε με μισω που ειμαι ανικανη να γυρισω το χρονο πισω να κερδισω λιγες στιγμες μαζι σου και να αλλαξω αυτο που ακολουθησε..

αμεσως μετα σκεφτομαι μια σου φραση για να πω μια ακομα φορα ποσο δικιο ειχες σε ολα..ειχες πει: " ο χρονος ειναι ο καλυτερος δασκαλος αλλα δυστυχως σκοτωνει τους μαθητες του" ακριβως... μου εδειξε ποση αναγκη σε ειχα,ποσο γεματη θα ημουν διπλα σου οταν ηταν πια πολυ αργα..μου επιβεβαιωσε οτι ηταν ουσιαστικα,αληθινα και απολυτως δικαιολογημενα οσα ενιωθε η ψυχη μου απο παλια χωρις να μου αφηνει περιθωρια να κερδισω το χαμενο χρονο..μου εδειξε γιατι τα ματια σου χαραχτηκαν μεσα μου και μου αφαιρεσε το δικαιωμα να τα ξαναδω!

μη φοβασαι ομως δε μπορει ουτε ο χρονος ουτε κανενας αλλος να μου στερησει το δικαιωμα να τα κραταω ζωντανα στην καρδια μου..εκει εχουν τη δικη τους θεση και τα ματια σου και η φωνη σου..ολη σου η υπαρξη..γι'αυτο γυριζω συνεχεια εδω......στην αγκαλια σου...

καληνυχτα μικρε μου πριγκιπα,χιλιες φορες καλη σου νυχτα γλυκε μου πητερ παν...

Ξημερωνει περιεργη μερα..γεματη με αναμνησεις και αυτη..γεματη με μια ατελειωτη και πελωρια επιθυμια να γυρισει ο χρονος πισω..οχι πολυ..λιγους μηνες..να προλαβω,να προλαβουμε οσοι μπορουσαμε να αλλαξουμε αυτο το θλιβερο και αδικο παρον που εχουμε να αντιμετωπισουμε..να σε κανουμε να πιστεψεις σε εσενα και στη δικη μας αγαπη..να καταφερω να παρω αυτη τη πικρα που καθρεφτιζοταν σε αυτα τα μοναδικα,εκφραστικα,αληθινα,μελαγχολικα και γεματα ματια που εχω συναντησει ποτε και ειναι ακομα τοσο ζωντανα μεσα μου..που δε ξεθωριαζουν καθολου γιατι ειναι ο φαρος της δικης μου ψυχης..το δικο μου μονοπατι..μια απο τις ελαχιστες αληθειες αυτης της ζωης που ομως ταξιδεψε νωρις γιατι αναζητουσε την ελευθερια..η μονη ελπιδα πλεον ειναι πως ισως καποτε βρεθουμε και με παρεις απο το χερι να ζησουμε οσα λαχταρουσα και δεν προλαβα εδω...η μονη ευχη?να βλεπεις απο καπου και να με τυλιγεις στην αγκαλια σου εστω και χωρις να το νιωθω..να εισαι παντοτε οδηγος μου..φυλακας αγγελος περισσοτερο της καρδια μου..σε παρακαλω να δινεις αξια και νοημα στην καθε αυγη μου με το χρωμα του ουρανου σου..

Συγχώρεσε την ελπίδα μου

Και όταν μιλάς πιο δυνατά

Μίλα μου γι' αγάπη

Λούσε τη φωνή σου στη φωνή μου
Η αιωνιότητα έχει δίκιο
Σ'αγκαλιάζω πιο ψηλά κι από τη θάλασσα

Και τα κύμματα ουρλιάζουν δίχως σταματημό
Ο ουρανός είναι τώρα το χρώμα μου

Μα η αυγή είναι πάντα δική σου!..

(σαρανταρης)

Some say love it is a razer that leaves your soul to blead...

-ειχες δικιο,αλλα τωρα πια..-

You're in the arms of an Angel.. may you find some comfort here ...

καλη σου νυχτα αστερακι..