ΤΟ ΔΑΚΡΥ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ΤΟ ΔΑΚΡΥ...

Είδα χθες στον ύπνο μου να μ' έχεις αγκαλιά

Ξύπνησα και δίπλα μου μονάχα ερημιά

Δάκρυ που κυλάς στο μαξιλάρι μου,

ζάλισε με ν' αποκοιμηθώ

Πως ξαπλώνει στο κρεβάτι πλάι μου

άλλη μια φορά να ονειρευτώ

Γέλαγες στον ύπνο μου με γέμιζες φιλιά

Ξύπνησα και δίπλα μου γελούσε η μοναξιά.

Δάκρυ που κυλάς στο μαξιλάρι μου,

ζάλισε με ν' αποκοιμηθώ

Πως ξαπλώνει στο κρεβάτι πλάι μου

άλλη μια φορά να ονειρευτώ....

δε μπορω να σβησω αυτες τις εικονες σου που εχω συνδεσει με αυτο το κομματι...δυστυχως εδω κ καιρο πονανε.....

ΣΙΩΠΗ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ΣΙΩΠΗ...

Παλιά φωτογραφία στην άδεια παραλία

σιωπή ....

κοιτάζω απ'το μπαλκόνι το δρόμο που θολώνει η βροχή.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα

φυλαχτά και μηνύματα

τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι τα φώτα της ανάβει γιορτή.

Θυμάμαι που γελούσες να μείνω μου ζητούσες παιδί .

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες

βασιλεύουν οι μάγισσες

βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό.....

ειναι αραγε ετσι??

θυμαμαι που γελουσες,να μεινω μου ζητουσες παιδι.......

Κρυφο σ'αγαπω....

μακαρι αυτος ο ηχος και αυτα τα λογια να φτανουν με καποιο τροπο σε εσενα....δεν εχω κατι περισσοτερο να σου πω τουτη τη βροχερη,για μια ακομη φορα,νυχτα...

υπνος κι ειρηνη θα΄θελα για σενα να ειχα γινει...............

ονειρα γλυκα......

Ain't no sunshine...till the time you're gone...

Σημερα με επιασε μια μελαγχολια...οχι πως δεν με πιανει συχνα αλλα αποψε αισθανομαι πως περναει η ζωη μου και φευγουν τα καλυτερα μου χρονια χωρις τιποτα σπουδαιο,χωρις να συμβαινουν πραγματα στη ζωη μου...νιωθω πως θελω να κανω πολλα αλλα δε βλεπω και πολυ φως στον οριζοντα..η ζωη μου εξακολουθει να ειναι ιδια χωρις κατι να με ξυπνησει να αποκτησω λιγο ενταση..εχω βαρεθει τα παντα και τους παντες..δε ξερω πως να στο περιγραψω...καταλαβαινεις?κυλανε ολα ηρεμα...και δεν το αντεχω απο τωρα αυτο...δεν εχω κατι που να με κανει να καρδιοχτυπαω,να ξυπναω και να λεω θα κανω αυτο,θα δω εκεινον,θα παω εκει,τιποτα...δε μου αρεσει ετσι οπως "ζω"..χρειαζομαι δυνατες χαρες,συγκρουσεις,απογοητευσεις,θυμους,γελια...τωρα θα μου πεις γιατι δεν το αλλαζεις? και θα εχεις και δικιο ομως εχω βαλτωσει..και δεν εχω τροπο να το κανω..δεν εχω κατι ή καποιον να με παρακινησει(γιατι βλεπεις αν και δεν εκφραζω αυτα που αισθανομαι θελω εναν ανθρωπο,μια παρεα να κατανοει τις αναγκες μου και να ειναι διπλα μου..χωρις να το αναλυουμε και πολυ)...λειπεις και εσυ και ετσι μας τελειωσε ακομα και το ονειρο,η ελπιδα,οι κρυφες επιθυμιες..νομιζω πως η χαρουλα εχει και εδω τον καταλληλο στιχο(και δεν ειναι ο μονος):μοναχα εμενα χασκει ακομα χωρις μια στεγη ετουτη η αληθεια,θεος αν ειναι στις φλογες να καει....
ή κατι επισης καταλληλο που εχω πειστει πως ισχυει σε μεγαλο βαθμο:"ΌΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΙ , ΑΛΛΑ ΌΤΑΝ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ".....δε ξερω τι να σου πω πλεον..απο την αλλη παντα πιστευα σαν ανοητη πως οταν οι ανθρωποι φευγουν ολες οι σκεψεις μας και τα μυστικα μας γινονται και δικα τους..πως πια μας παρακολουθουν ανενοχλητοι..αρα δεν υπαρχει λογος να στα λεω..τα ξερεις ηδη..τι λεω ε?ειναι παρανοικο αν το καλοσκεφτεις...νομιζω οτι ειμαι αδεια μεσα μου εδω και καιρο ισως γι'αυτο να εχω αναγκη αυτο το ονειρο της συνεχειας..απο φοβο και ενα απεραντο κενο...απο οσα θα μεινουν ανεκπληρωτα...εχω μονο αυτο το ταξιδι μαζι σου και ξερεις κατι?στην ουσια δε μου αρκει...με αναγκασες..δεν ειχα την πολυτελεια της επιλογης.εστω και ετσι ομως ειναι σα να πεταω ενα μπουκαλι με ενα γραμμα στη θαλασσα..κλεινοντας τα βλεφαρα το ακολουθω και σε βλεπω να το διαβαζεις...ειναι η ελαχιστη λυτρωση που φανταζει τοσο τεραστια μεσα σε ολο αυτο...ΛΥΤΡΩΣΗ τι ωραια λεξη,σαν να σβηνει ολα τα ασχημα...τα καθαριζει..σαν τον αερα και τα αμετρητα μανιασμενα δακρυα με τις αστραπες και τους κεραυνους που ξεπλενουν αυτες τις αγαπημενες ωρες της νυχτας τους δρομους και κυριως την ψυχη μου........
μικρε μου πητερ παν δε θελω να σου πω καληνυχτα αποψε...υπαρχει αλλος τροπος να μου χαρισεις το υγρο,μελαγχολικο,αναγκαιο για εμενα,βλεμμα σου...
βλεπεις?
βρεχει!
Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
dance me to the end of love........please.......

dance me to the end of love...............

will you???

Αξημερωτη αναγκη εσυ...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948!

Κρατώ λουλούδι μάλλον.

Παράξενο.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι

κρατώ πέτρα.

Με χάρη και έπαρση.

Υπόνοια καμιά

ότι προειδοποιούμαι γι' αλλοιώσεις,

προγεύομαι άμυνες.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.

Η καμπύλη του χαμόγελου,

το κοίλο αυτής της διαθέσεως,

μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,

έτοιμο.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε στόχος κάποτε.

Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο

στο προπατορικό αμάρτημα:

τον απαγορευμένο καρπό

της προσδοκίας γεύεται.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.

Φοράει στολή δισταγμού.

Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι

σύντροφός μου ή καταδότης.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δεν φαίνεσαι.

Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,

για να 'χω σταθεί στην άκρη του

κρατώντας λουλούδι

και χαμογελώντας,

θα πει πώς όπου να 'ναι έρχεσαι.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

ζωή πέρασε κάποτε...

κικη δημουλα...

θελω να σε δω ρε..παει καιρος..

Εσυ του πρωτου ονειρου μου γλυκυτατη πνοη...

Αγαπη...

Πόσο πολύ, πόσο πολύ, πόσο πολύ σ' αγάπησα

πόσο πολύ σ' αγάπησα

ποτέ δε θα το μάθεις

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή, απ' τη ζωή μου πέρασες

κι αλάργεψες κι εχάθης

καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις

κι αν δεν προσμένεις να με δεις

Κι εγώ πως θα ξανάρθεις, εσύ του πρώτου ονείρου μου

γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ, αιώνια θα το τραγουδώ

κι εσύ δε θα το μάθεις, πως οι στιγμές που μου 'δωσες

αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις...

Τον λενε,λεει,"ερωτα"!

Αποψε ηρθα να σου πω μονο πως χαρηκα που ειδα μια φιλη μου τοσο γεματη και χαρουμενη...το κουβαλουσε η αυρα της..φαινοταν στα ματια της,στον τροπο που μιλουσε...το ειχε τοσο αναγκη και τωρα ειναι ηρεμη και απλα ευτυχισμενη..μου μετεδωσε αυτο το χαμογελο που ειχε συνεχεια..και χαρηκα πολυ που βρηκε αυτο που εψαχνε..ισως μου εδωσε και μια ελπιδα??δε ξερω...οτι εστω και λιγοι ανθρωποι διαφερουν και αισθανονται οπως θα ηθελα κι εγω...αυτη τη νυχτα λοιπον θα ενιωθα κι εγω καλυτερα αν ηξερα πως ησουν εκει με καποιο τροπο διπλα μου...πως ξερεις ακριβως καθε μου σκεψη...πως ΥΠΑΡΧΕΙΣ...

τι παραξενο πραγμα η αγαπη!τι περιεργο πραγμα ο ερωτας!μπορει να σου δωσει φτερα απο το πουθενα..να σε παει πανω απο τα συννεφα..να γινεις παλι παιδι...θυμηθηκα παλι κατι που ειχα διαβασει..ειδες?μου το εχεις κανει συνηθεια!

ειμαι σιγουρη πως θα συμφωνησεις..αλλωστε με αυτο πορευτηκες..-με αυτο πορευομαι-με την αναλογη φραση της χαρουλας:"ερωτευτειτε με οποιοδηποτε τιμημα!"ακου:

"Την έχει αράξει άνετος και ωραίος μέσ' την ψυχή μου. Που και που ρίχνει κανέναν υπνάκο, έτσι για να κρατιέται, λέει,
δυνατός και ακμαίος. «Τι' σαι συ ρε παιδί μου;», τον ρώτησα, «Τι παριστάνεις μέσα μου;».
«Είμαι το χάπι για την αθανασία της ψυχής σου», έτσι μου' πε. «Δίνε», μου λέει, «δίνε με πάθος την ψυχή σου σ' ότι κάνεις.
Κοίτα τους ανθρώπους στα μάτια, άγγιξέ τους, αγάπα τους μέχρι να πονέσεις, αφέσου στο σωτήριο κλάμα σου..και μην φοβάσαι.
Η συγκίνηση είναι η περιουσία της ψυχής σου. Αυτή την κάνει αθάνατη». Αυτά μου'πε, αυτά σου λεω. Τον λένε λέει «έρωτα» και δεν είναι
ποτέ απών. Που και που μόνο ρίχνει κανέναν υπνάκο, έτσι για να κρατιέται δυνατός κι ακμαίος.."

-ετσι κι εσυ..την εχεις αραξει μεσα μου..μονο που δεν κοιμασαι ποτε..παντα σε σκεφτομαι..κριμα που δεν μπορεις πλεον να το μαθεις!-

σε αφηνω να ξεκουραστεις πητερ παν!!εγω παρα το χαμογελο που εχω ζωγραφισμενο για τη φιλη μου..οπως παντα βυθιζομαι στη μελαγχολια της φυσης μου,στις αναμνησεις που τις νοσταλγω καθε μερα περισσοτερο στο δικο σου μοναδικο και διαπεραστικο βλεμμα,σε καποια αλλα ματια που με εχουν φυλακισει και δε μπορω να αφησω πισω μου και στα λαθη που δε διορθωνονται...

ο χρονος ειναι ο χειροτερος γιατρος...(τρυπες)

καληνυχτα θα σου λεω μεχρι να ξημερωσει...