ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ!

Επεκτείνομαι καὶ βιώνω

παράνομα

σε περιοχες που σαν υπαρκτὲς

δεν παραδέχονται οι άλλοι.

Εκει σταματώ και εκθέτω

τον καταδιωγμένο κόσμο μου,

εκεί τον αναπαράγω

με πικρά κι απειθάρχητα μέσα,

εκεί τον αναθέτω

σ᾿ έναν ήλιο

χωρὶς σχήμα, χωρὶς φως,

αμετακίνητο,

προσωπικό μου.

Εκεί συμβαίνω.
Κάποτε, όμως,

παύει αυτό.

Και συστέλλομαι,

κι επανέρχομαι βίαια

(προς καθησυχασμόν)

στη νόμιμη και παραδεκτή

περιοχή

στην εγκόσμια πίκρα.

Και διαψεύδομαι...
κικη δημουλα...

ΔΩΣ'ΜΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

επιτελους βρηκα τροπο να σου στειλω για συντροφια οσα αγαπουσες κ οσα λατρευω...για να μην εισαι μονος κ για να ερχομαι λιγο πιο κοντα σου!!

ΔΩΣ'ΜΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ...

Δώσ'μου μια μέρα

Να κατοικήσω στα μάτια σου

Δώσ'μου μια νύχτα να παραδώσω ψυχή

Σαν τον αγέρα

Σφυρίζω στα μονοπάτια σου

Τη μοναξιά μου δεν την ξεπλένει η βροχή

Αχ πουλάκι μου στο λέω

Καταστράφηκα

Δίχως τη δική σου αγάπη

Μα στη δίνη του μυαλού μου

Αντιστάθηκα

Μη σε χάσω και χαθώ

Δώσ'μου ένα δρόμο

Να περπατήσουν τα πάθη μου

Να βρουν τη χώρα

Που τα όνειρά σου κρατάς

Γίνε ποτάμι

Να παρασύρεις τα λάθη μου

Κι αν θες να φύγεις

Θα γίνω δρόμος να πας...

ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ!

Χαμένα πανε εντελως τα λόγια των δακρύων.

Ὅταν μιλάει η αταξία η τάξη σωπαίνει

-εχει μεγάλη πείρα ο χαμός-.

Τώρα πρέπει να σταθουμε στο πλευρό του ανώφελου.

Σιγά σιγά να ξαναβρει το λέγειν της η μνήμη

να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωϊας σε ό,τι έχει πεθάνει.
Ας σταθουμε στο πλευρό ετούτης της μικρης φωτογραφίας

που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:

νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι

ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.

Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;

Θα μου πεις

και που δεν ήταν τότε θάλασσα...

κικη δημουλα...

Η πυξιδα θα δειχνει παντα το ιδιο σημειο αναφορας...

Ναι μου αρεσει η πυξιδα της ζωης μου να εχει μια σταθερα..ενα σημειο αναφορας..ενα καταφυγιο..οπως κι εσενα απο οτι εμαθα!χαθηκα..ισως να ειμαι ακομα χαμενη..δε ξερω τι αισθανομαι ουτε ειμαι σε θεση να τα βαλω σε ταξη και να σου μιλησω...σε σκεφτομαι ακομα..θα ηθελα να εισαι εδω κι ας εμενα μακρια να σε παρακολουθω,ας μη σου ελεγα ποτε οσα σου εχω πει μεσα απο αυτο το ταξιδι,ομως ακομα και ετσι εχω την αισθηση πως εισαι καπου γυρω κ ξερεις ακριβως τι συνεβει,πως ειμαι..μονο που δε ξερω πως εισαι εσυ!δε θελω αποψε να μελαγχολησω περισσοτερο..περασα να κανω αυτο το ταξιδι λιγο ωραιοτερο..να το κανω πιο δικο μας..γιατι οπως ειπε κ ο pablo neruda:"αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά..."κ δε θελω να πεθανει τιποτα απο αυτο το μυστικο..τουλαχιστον αυτο ειναι στο δικο μου χερι...ζωγραφιζω λοιπον ενα χαμογελο,σε φερνω διπλα μου και ξεχνιεμαι ψαχνοντας τροπους να ομορφυνω και να ζεστανω το ησυχαστηριο μας!!
να εισαι ηρεμος θελω μονο...ααα!και περνα επιτελους καμια βολτα απο το ονειρο μου να μου πεις αν εισαι ευτυχισμενος...εχεις αργησει!

ps:καθε προταση σας θα ειναι ευπροσδεκτη..εξαλλου συνταξιδιωτες ειστε...τις κρυφες μου σκεψεις μοιραζομαι..θα χαρω να συμμετεχετε σε αυτη τη μικρη χαρα της διακοσμησης!!

...............................

ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ...

Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου

Θα βάλω πόρτες μ' αλυσίδες και παγώνια

Και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου

γιατί κι οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια

Ξυπνώ μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο

κι αυτό που κάνω ποιος σου το' πε αδυναμία

Που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια...

Τι μας εγραψε η "μοιρα" ποιος το ξερει?...

Ματια μου μεγαλα,ματια μελαγχολικα-που λεει και η αγαπημενη μας-κι αλλοι στιχοι εχουν στοιχειωσει το μυαλο.."ολα επρεπε να'ρθουνε καθως ηρθαν...ετσι οπως εχωριζαμε τα βραδια, για παντα να χαθουνε τοσοι φιλοι...ολα επρεπε να γινουν. μονο η νυχτα δεν επρεπε γλυκια ετσι τωρα να 'ναι, να παιζουνε τ' αστερια εκει σαν ματια και σαν να μου γελανε... "(καρυωτακης)...ξερεις ο μονος λογος που γνωρισα και αγαπησα καποιες φορες αυτον τον ποιητη ηταν δυο καταγαλανες θαλασσες που καποτε με κοιτουσαν μεσα στα ματια...αυτην την εικονα εχω παντα οταν τον διαβαζω...δε ξερω τι να σου πω για να μην καταντησω γραφικη...περασα μονο να σου αφησω μια συγγνωμη για το χθεσινο μου ξεσπασμα..για τουτη την τρικυμια που ταραξε το ταξιδι μας..εδω ομως ειναι το καταφυγιο μου και θελω να σου μιλαω για πολλα..θα ηθελα να το κανω αλλιως..καποιος ομως σε παραμυθιασε κ βιαστηκες πολυ να φυγεις..κακο timing που λενε..βεβαια υποθετω θα με καταλαβαινες...αυτο που ποτε δε θα μαθω αν και θα ηθελα παρα πολυ ειναι ποια θα ηταν τα λογια σου...η "συμβουλη"σου..πως θα ηταν η αγκαλια σου και η χροια της φωνης σου οσο θα σου ελεγα ολα οσα εγιναν...το αγγιγμα σου,το βλεμμα σου..πιστευω βαθεια πως θα καταφερνες να με ηρεμησεις..λιγοι εχουν τετοια επιδραση πανω μου...και τι ειρωνεια ε?δεν ειχα ουτε εναν πλαι μου...οταν καταφερνω να σκεφτω τι ειπωθηκε,αμεσως ερχομαι κοντα σου και λεω..πως θα αντιδρουσες εσυ αραγε?ειπα και στη Ν. χθες..εχω πολλους λογους να μην ειμαι καλα αυτην την μεταβατικη περιοδο..δεν εχω τη ζωη που ονειρευομαι και επειδη ειμαι σιγουρη πως θα μου ελεγες:"τοτε αλλαξε την και κανε οτι σε γεμιζει..οτι λεει η καρδια σου.."πρεπει να βρω τροπους να το κανω..αλλα ολο αυτο ειναι απο μονο του ψυχοφθορο..και το τελευταιο γεγονος με τσακισε...με εφερε πισω..και δε θελω και πολυ να μου φορτωσω λαθη και να μου καταλογισω ευθυνες...

ααα!ναι εχεις δικιο..υπαρχει και το αλλο που λεει:"αν ειναι να'ρθει θε να΄ρθει ..κλειστα ολα να΄ναι...αν ειναι να΄ρθει θε να'ρθει αλλιως θα προσπερασει..δεν οφελει να καρτερας ορθιος στην πορτα του σπιτιου..."(ουρανης)

δεν εχω αποφασισει αν συμφωνω με τα παντα σε αυτο το λατρεμενο ποιημα...ακομα..

υπνος να'ρθει στα ματια σου και στη καρδια σου ειρηνη..

φωτεινο μου γελιο..