ΑΝ ΑΚΟΥΣ...

Get this widget Track details eSnips Social DNA

ΑΝ ΑΚΟΥΣ...

Συλλαβίζω ακόμα το ρυθμό

αν ακούς στις μουσικές σου πετώ

φτάνουν λίγα κάρβουνα ματιές

μια ζωή να προσκυνάω δυο στιγμές

Μόνο τα σημάδια του έρωτα αγκαλιάσαμε,

στην καρδιά μια βουτιά δεν αρκεί

Τ'άλλα είναι κοράλλια που ακόμα δεν τα φτάσαμε,

είναι η αγάπη απάτητη γη

Συλλαβίζω αρώματα σκιές

αν ακούς, ακούω κι αυτά που δε λες

φτάνει ένα φιλί σου προσευχή

να 'ρθει ο ήλιος για μια βόλτα στη γη

Μόνο τα σημάδια...

Για παντα ενας αληθινος πητερ παν!

Σημερα καταλαβα για μια ακομα φορα πως ησουν παντα ακριβως σαν το αγαπημενο σου παραμυθι..ενας μικρος πητερ παν!ενα μικρο παιδι που αρνιοταν πεισματικα να μεγαλωσει..που δεν ηθελε ποτε να χασει τη ψυχη του και τον τροπο που εβλεπε τον κοσμο..και τα καταφερες οσο κι αν πολλοι εβαλαν ολη τους την τεχνη να σε αλλαξουν και να σε κανουν "μεγαλο"σαν κι αυτους...τα καταφερες ..το βλεμμα σου εμεινε καθαρο και αγνο..η καρδια σου ζωντανη και ευαισθητη,ευκολος στοχος για καθε "σωστο" ενηλικα που αποφασιζε να σε εκμεταλλευτει με οποιοδηποτε τροπο..

τωρα εισαι ελευθερος να συνεχισεις να ζεις σαν ενας αλλος αληθινος πητερ παν αλλα γαμωτο,μακρια απο εμενα,απο ολους εμας..μακρια απο τον κοσμο που ξερουμε και βλεπουμε εμεις..το καλο-αν μπορω να το πω ετσι-ειναι οτι πια δεν εχουν κανενα τροπο να σε αγγιξουν,να σε πληγωσουν και να σε βλαψουν..(μακαρι δηλαδη να μην σε φτανουν-γιατι οι ανθρωποι δεν αλλαζουν-)

για μια ακομα φορα λοιπον ειδα ποσο μου λειπεις,ποσο χρειαζομαι αυτο που ησουν..εδω και αρκετο καιρο ζεις στη σκεψη μου..το εχεις δει αραγε?προχωραω με εσενα στο πλευρο μου..

ξερεις,πολλες φορες μου ερχεται στο μυαλο ενας στιχος:

"μα απο ολα περισσοτερο αυτο που με πειραζει ειναι την απουσια σου πως παω να συνηθισω" με τρομαζει τοσο γιατι ωρες-ωρες νιωθω να συμβαινει..δε σε ξεχναω,ουτε σταματαει η αγαπη μου για εσενα-αντιθετως,ολο νομιζω οτι δε μπορει να μεγαλωσει αλλο και ολο με διαψευδεις ακομα και ετσι-ομως η απαισια καθημερινοτητα και οι ρυθμοι της με κανουν να συνειδητοποιω οτι η γη δε σταματαει να γυριζει οσο κι αν εφτασε η περιοδος που παρακαλαω για κατι τετοιο..με τρομαζει γιατι βλεπω οτι πορευομαι με αυτη την απουσια και υπαρχουν στιγμες που αισθανομαι οτι ετσι θα ειναι μια ζωη και απελπιζομαι και μονο στη σκεψη..εκεινες τις στιγμες λοιπον μεσα μου ουρλιαζει η αναγκη της παρουσιας σου..τοτε με μισω που ειμαι ανικανη να γυρισω το χρονο πισω να κερδισω λιγες στιγμες μαζι σου και να αλλαξω αυτο που ακολουθησε..

αμεσως μετα σκεφτομαι μια σου φραση για να πω μια ακομα φορα ποσο δικιο ειχες σε ολα..ειχες πει: " ο χρονος ειναι ο καλυτερος δασκαλος αλλα δυστυχως σκοτωνει τους μαθητες του" ακριβως... μου εδειξε ποση αναγκη σε ειχα,ποσο γεματη θα ημουν διπλα σου οταν ηταν πια πολυ αργα..μου επιβεβαιωσε οτι ηταν ουσιαστικα,αληθινα και απολυτως δικαιολογημενα οσα ενιωθε η ψυχη μου απο παλια χωρις να μου αφηνει περιθωρια να κερδισω το χαμενο χρονο..μου εδειξε γιατι τα ματια σου χαραχτηκαν μεσα μου και μου αφαιρεσε το δικαιωμα να τα ξαναδω!

μη φοβασαι ομως δε μπορει ουτε ο χρονος ουτε κανενας αλλος να μου στερησει το δικαιωμα να τα κραταω ζωντανα στην καρδια μου..εκει εχουν τη δικη τους θεση και τα ματια σου και η φωνη σου..ολη σου η υπαρξη..γι'αυτο γυριζω συνεχεια εδω......στην αγκαλια σου...

καληνυχτα μικρε μου πριγκιπα,χιλιες φορες καλη σου νυχτα γλυκε μου πητερ παν...

Ξημερωνει περιεργη μερα..γεματη με αναμνησεις και αυτη..γεματη με μια ατελειωτη και πελωρια επιθυμια να γυρισει ο χρονος πισω..οχι πολυ..λιγους μηνες..να προλαβω,να προλαβουμε οσοι μπορουσαμε να αλλαξουμε αυτο το θλιβερο και αδικο παρον που εχουμε να αντιμετωπισουμε..να σε κανουμε να πιστεψεις σε εσενα και στη δικη μας αγαπη..να καταφερω να παρω αυτη τη πικρα που καθρεφτιζοταν σε αυτα τα μοναδικα,εκφραστικα,αληθινα,μελαγχολικα και γεματα ματια που εχω συναντησει ποτε και ειναι ακομα τοσο ζωντανα μεσα μου..που δε ξεθωριαζουν καθολου γιατι ειναι ο φαρος της δικης μου ψυχης..το δικο μου μονοπατι..μια απο τις ελαχιστες αληθειες αυτης της ζωης που ομως ταξιδεψε νωρις γιατι αναζητουσε την ελευθερια..η μονη ελπιδα πλεον ειναι πως ισως καποτε βρεθουμε και με παρεις απο το χερι να ζησουμε οσα λαχταρουσα και δεν προλαβα εδω...η μονη ευχη?να βλεπεις απο καπου και να με τυλιγεις στην αγκαλια σου εστω και χωρις να το νιωθω..να εισαι παντοτε οδηγος μου..φυλακας αγγελος περισσοτερο της καρδια μου..σε παρακαλω να δινεις αξια και νοημα στην καθε αυγη μου με το χρωμα του ουρανου σου..

Συγχώρεσε την ελπίδα μου

Και όταν μιλάς πιο δυνατά

Μίλα μου γι' αγάπη

Λούσε τη φωνή σου στη φωνή μου
Η αιωνιότητα έχει δίκιο
Σ'αγκαλιάζω πιο ψηλά κι από τη θάλασσα

Και τα κύμματα ουρλιάζουν δίχως σταματημό
Ο ουρανός είναι τώρα το χρώμα μου

Μα η αυγή είναι πάντα δική σου!..

(σαρανταρης)

Some say love it is a razer that leaves your soul to blead...

-ειχες δικιο,αλλα τωρα πια..-

You're in the arms of an Angel.. may you find some comfort here ...

καλη σου νυχτα αστερακι..

Μακαρι να γινοταν η σκεψη παρουσια,θα ησουν διπλα μου χωρις αμφιβολια...

Ειναι το μονο που θα ευχομουν με ολη μου τη δυναμη...να γινοταν η σκεψη παρουσια..να ηξερες μοναχα ποσο πολυ με αγγιζει και με εκφραζει αυτη η φραση...θελω να πιστευω οτι απο καπου βλεπεις..πως βρισκεσαι σε ο,τι κι αν κανω,ο.τι κι αν σκεφτω,ο.τι κι αν πω...ισως να υπαρχουν ελαχιστες στιγμες που ξεχνιεμαι αλλα και παλι βρισκεις τροπο εσυ-δε ξερω πως το κανεις-και χωνεσαι εστω και σε μια μικρη γωνια του μυαλου μου...για την καρδια μου,δε χρειαζεται να σου πω..εκει εχεις κατοχυρωμενη μια τεραστια θεση..ειναι ειδικα για εσενα..στην πιο κρυφη και μοναχικη γωνια της και ψηλα να μην την αγγιζει κανεις..την κερδισες με την αξια σου και αυτο δεν αλλαζει..απο εκει δεν κουνιεσαι με τιποτα..θα εισαι ασφαλης και ζωντανος μεχρι το τελος..λυπαμαι αλλα σε εχω φυλακισει κι εγω...
το ποταμι της ζωης ,που ελεγες και εσυ λοιπον κυλαει και το ξερεις(νομιζω..ή εστω το βλεπεις) αυτο ομως δε με εμποδιζει να σε κουβαλαω στις νυχτες (και οχι μονο) απο εδω και περα-που λεει και η δημουλα-εξαλλου εσυ διαλεξες να μου αλλαξεις τη ζωη,δεν το αποφασισα εγω,εγινε απο μονο του και χωρις να το καταλαβω..
ειναι φορες που αισθανομαι τοσο εντονα πως εισαι εδω..παιχνιδια του μυαλου ή κατι αορατο αλλα υπαρκτο?..μακαρι να μου δωσεις μια απαντηση αν και ξερω πως δε γινεται..κανεις δεν εχει τη δυνατοτητα να το απαντησει αυτο..ή καλυτερα εχει..αλλα αργα..σιγουρα παντως δικη μου τεραστια αναγκη για να μπορεσω να αντεξω την εγχειρηση της ζωης....ΕΠΙΔΙΩΚΩ να κανω πραγματα που θα σε νιωσω τοσο διπλα μου...οπως χθες η συναυλια της αγαπημενης μας χαρουλας...αναβληθηκε δυο φορες αλλα τελικα εγινε η τελευταια..και εννοειται πως ημουν εκει..μαλλον κι εσυ με καποιο τροπο..ε??ισως να τα κανονισες εσυ ετσι...εγινε και για καλο σκοπο...διπλη χαρα..σημερα ο λακης λαζοπουλος και ο αγαπημενος σου(ενταξει μου αρεσει και εμενα πολυ)δημητρης μητροπανος...καθε τραγουδι λες και μιλουσε για εσενα...θα μου πεις..τελευταια και με ποιο δε με σκεφτεσαι κι εσυ?εχεις δικιο..σε ολα υπαρχει εστω και μια λεξη ή μια νοτα που σε θυμιζει...αλλα δε φταιω εγω...ειναι που τα ματια σου ακομα και απο τις φωτογραφιες λενε οτι με λογια δεν ειχες πει,δεν προλαβες τουλαχιστον να πεις σε εμενα..ειναι επειδη παντα -και τη λεω με σιγουρια αυτη τη λεξη-παντα θα υπαρχει αυτο το απωθυμενο,το γαμωτο και το γιατι?..γιατι να ερθουν ετσι τα πραγματα..γιατι να μην προλαβω..ποσο περισσοτερο θα σημαδευες το μονοπατι μου αν...με ποση δυναμη και ποσα πιο πολλα δακρυα θα σε αγαπουσα?ποσο αφανταστα θα πονουσα και θα ματωνα τωρα?μεχρι που θα εφτανε αυτο το παραπονο αυτος ο λυγμος αραγε??η φαντασια μου δε φτανει μεχρι εκει..με πειραζει παρα πολυ αυτο το ερωτημα και με εκνευριζει κιολας που δε θα μαθω ποτε -επισης τη λεω δυστυχως με σιγουρια και αυτη την καταραμενη λεξη-
δε ξερω ψυχη μου.. ισως ολα επρεπε να ερθουν καθως ηρθαν
Όλα έπρεπε να γίνουν.
Μόνο η νύχτα δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να 'ναι,
να παίζουνε τ' αστέρια εκεί σαν μάτια και σαν να μου γελάνε.(καρυωτακης)
ΕΠΡΕΠΕ..τι παει να πει αυτο?δεν τα γουσταρω τα πρεπει και δεν τα γουσταρες ουτε εσυ..γιατι λοιπον να γινει και αυτο?δε μιλας ε?σιωπη...η μοναδικη πιστη μου φιλη..η σιωπη και η μοναξια..δεν εχω παραπονο..αυτες δε με ξεχνουν οπως δεν ξεχνουσαν και εσενα...
α!!ξερεις αυτη τη φορα θελω να σε ευχαριστησω κιολας..εχω την αναγκη να το κανω γιατι βοηθησες να μην βουλιαξω εντελως,σε εσενα μιλουσα,εσυ βοηθησες ή μεσολαβησες,πως να το πω?...δεν αφησες να συμβει κι αλλο δυσαρεστο σε αυτη τη φαση μου..εκει εγινε το καλυτερο δυνατο..εκει...ισως γιατι ηξερες πως θα αισθανομουν σε αντιθετη περιπτωση ή πως ησουν εσυ σε αναλογη..σε ευχαριστω χιλιες φορες για αυτο........οπως κι αν εχει...δεν το ξεχνω..οπως δε ξεχνω και αυτο που εμαθα χθες..μοιαζει τοσο με οτι εγινε με εσενα,μαλλον..παλι κατι σε εφερε στο νου μου,ειδες?ενιωσα πολυ ασχημα και με κυκλωσε παλι η θλιψη και η αδικια..να σου ζητησω μια χαρη?να του κρατας συντροφια..ισως ετσι κανεις σας δεν ειναι μονος...και να μου δειξεις τον τροπο να σταθω πλαι σε εκεινους που εχουν αναγκη...
μαλλον σε ζαλισα αποψε ρωμαιε μου..λογοδιαρροια με επιασε..ειναι τοσα πολλα ομως που δεν εχω αλλο τροπο να τα μοιραστω μαζι σου..και δε θελω αλλον περα απο εσενα.μαλιστα μια μικρη προσπαθεια να το δειξω και στους γυρω μου την εκανα προσφατα και παλι ενιωσα οτι ησουν εκει και μου κρατουσες το χερι,χαρουμενος με αυτο που εβλεπες..
σε αφηνω γλυκε μου να ησυχασεις,να γαληνεψεις..εγω?εγω καλοκαιρια και χειμωνες περιμενω να φανεις...

Υ.Γ:επειδη ειναι το πρωτο πραγμα που σκεφτομαι παντα οταν σε θυμαμαι(συνεχως) θελω να στο πω,αν και στο εχω χιλιοφωναξει.....
Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε έχουν τρόπο και μου λένε για τον πόνο που πονούν...
ματια παραπονεμενα,ματια που εισαστε για μενα θαλασσες υπομονης...

θα ειμαι και αποψε στο ραντεβου μας..ελπιζω αποψε να φανεις...σε χρειαζομαι..
χιλιες φορες καλη σου νυχτα...μικρε μου πριγκιπα..

ΘΑΛΑΣΣΕΣ...

κωνσταντινα-ΘΑΛΑΣΣ...

ΘΑΛΑΣΣΕΣ...

Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες

και με ταξίδευες σαν το καράβι κι έλεγες :

θα σ’ αγαπώ με τα καλοκαίρια

με τρικυμίες και με βροχές

με μαξιλάρι τα δυο μου χέρια

θα ονειρεύεσαι ότι θες

Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω

τα καλοκαίρια πες μου πως μπορώ μονάχος μου να ζήσω

Ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω

σε μονοπάτι αδιάβατο θα βγω, θα βγω να σε ζητήσω

Θάλασσες, μέσα στα μάτια σου θάλασσες

και με ταξίδευες, σαν το καράβι κι έλεγες :

θα σ’ αγαπώ, μη μου συννεφιάζεις

σαν αμαρτία και σαν γιορτή

μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις

ό,τι με λόγια δε σου ‘χω πει...

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ!

Αυτή τη μέρα
άφησε με να σου εμπιστευθώ την ιστορία μου:

Μελαγχολικός της ζωής άνεμος είμαι

που νυχτώθηκα και απόμεινα σε ένα χθες ανάλγητο.

Έλα λοιπόν, και με τα μάτια σου,

πού'ναι καταχνιά και ενάστρωση,

το σύθαμπο και το πρωί

σε μια αλλόκοτη σύγκλιση,

ανάστειλε τη νύχτα μου.

Ελα.

Κι ας είναι μοιραίο πως αργότερα,

όταν ανάμεσα μας θα αναδεύεται,

σε ανυπόφορη μεγέθυνση,

το μυστικό μας το αδυσώπητο

-πως σημερινοί είμαστε και ξένοι-

με τον υποβολέα της πίκρας μου

παμπάλαιο κατευόδιο θα απαγγείλω πάλι...

κικη δημουλα...

ΕΛΑΝΘΑΝΕ!

Οτι ήμουνα ενας άνθρωπος

Που όλο με σκυμμένο το κεφάλι

Με περπατάγανε οι δρόμοι ,αυτό πράχθηκε φανερά σας.

Σας το αφήνω .Επάνω του λοιπόν ,

Αποκεφαλίστε το,

Μοιράστε το σ΄ οσες υποτιμήσεις θέλετε

-πως γην και ύδωρ έδωσα σε φόβους και σήκωσε κεφάλι η ηττοπάθεια -,

ρίξτε το ολόκληρο σ'οσες αδιαφορίες σας κι άλλο πεινάνε ,

πετάξτε το σε δυό παλιογραμμούλες τύμβο.

Όμως πως σκύβοντας Ατένιζα ουρανό,

Αυτό δεν θα το αγγίξετε .

Επράχθηκε κρυφά σας

Το έκρυψα καλά

Στην ασφαλή του κεφαλιού μου

Τη λιμοκτόνα στάση .

Σκύβοντας ουρανό ατένιζα

Που εφτιαξα από πτώσεις .

Μαζεύοντας σπυρί σπυρί

Ο,τι δεν αφομοιωνε το ύψος.

Εζησα,

Τεντωμένο δίχτυ από κάτω ,

Να συγκρατώ ,να περισώζω

Λογής λογής διάττοντες αυτοκτόνους ,

Τα φωτεινά τους υπολείμματα ,

Εκεί που όλο και χάνει ύψος ,

Όλο και πιο πολύ αποχρυσώνεται

Της μολυβιας τους η κραυγή

Και λυπηρά απολεπταίνει η αιχμή

Της εξαφανισης τους.

Εζησα

Τεντωμένο δίχτυ από κάτω ,

Να σώζω λυπηρότητες ,

Κραυγών αποχρυσώσεις ,

Αιχμών τα φωτεινά υπολείμματα,

Εξαφανίσεων αιχμές .Εζησα ,

Συνταιριάζοντας τις πτώσεις

Με τις παράταιρες αιτίες τους,

Για να μην παει χαμένο το χαμένο.

Αυτό δεν θα τ'αγγίξετε

Είναι από εύφλεκτο εγώ

Θα με τινάξει όλη στον αέρα σας...

κικη δημουλα...