Κρυφο σ'αγαπω....

μακαρι αυτος ο ηχος και αυτα τα λογια να φτανουν με καποιο τροπο σε εσενα....δεν εχω κατι περισσοτερο να σου πω τουτη τη βροχερη,για μια ακομη φορα,νυχτα...

υπνος κι ειρηνη θα΄θελα για σενα να ειχα γινει...............

ονειρα γλυκα......

Ain't no sunshine...till the time you're gone...

Σημερα με επιασε μια μελαγχολια...οχι πως δεν με πιανει συχνα αλλα αποψε αισθανομαι πως περναει η ζωη μου και φευγουν τα καλυτερα μου χρονια χωρις τιποτα σπουδαιο,χωρις να συμβαινουν πραγματα στη ζωη μου...νιωθω πως θελω να κανω πολλα αλλα δε βλεπω και πολυ φως στον οριζοντα..η ζωη μου εξακολουθει να ειναι ιδια χωρις κατι να με ξυπνησει να αποκτησω λιγο ενταση..εχω βαρεθει τα παντα και τους παντες..δε ξερω πως να στο περιγραψω...καταλαβαινεις?κυλανε ολα ηρεμα...και δεν το αντεχω απο τωρα αυτο...δεν εχω κατι που να με κανει να καρδιοχτυπαω,να ξυπναω και να λεω θα κανω αυτο,θα δω εκεινον,θα παω εκει,τιποτα...δε μου αρεσει ετσι οπως "ζω"..χρειαζομαι δυνατες χαρες,συγκρουσεις,απογοητευσεις,θυμους,γελια...τωρα θα μου πεις γιατι δεν το αλλαζεις? και θα εχεις και δικιο ομως εχω βαλτωσει..και δεν εχω τροπο να το κανω..δεν εχω κατι ή καποιον να με παρακινησει(γιατι βλεπεις αν και δεν εκφραζω αυτα που αισθανομαι θελω εναν ανθρωπο,μια παρεα να κατανοει τις αναγκες μου και να ειναι διπλα μου..χωρις να το αναλυουμε και πολυ)...λειπεις και εσυ και ετσι μας τελειωσε ακομα και το ονειρο,η ελπιδα,οι κρυφες επιθυμιες..νομιζω πως η χαρουλα εχει και εδω τον καταλληλο στιχο(και δεν ειναι ο μονος):μοναχα εμενα χασκει ακομα χωρις μια στεγη ετουτη η αληθεια,θεος αν ειναι στις φλογες να καει....
ή κατι επισης καταλληλο που εχω πειστει πως ισχυει σε μεγαλο βαθμο:"ΌΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΙ , ΑΛΛΑ ΌΤΑΝ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ".....δε ξερω τι να σου πω πλεον..απο την αλλη παντα πιστευα σαν ανοητη πως οταν οι ανθρωποι φευγουν ολες οι σκεψεις μας και τα μυστικα μας γινονται και δικα τους..πως πια μας παρακολουθουν ανενοχλητοι..αρα δεν υπαρχει λογος να στα λεω..τα ξερεις ηδη..τι λεω ε?ειναι παρανοικο αν το καλοσκεφτεις...νομιζω οτι ειμαι αδεια μεσα μου εδω και καιρο ισως γι'αυτο να εχω αναγκη αυτο το ονειρο της συνεχειας..απο φοβο και ενα απεραντο κενο...απο οσα θα μεινουν ανεκπληρωτα...εχω μονο αυτο το ταξιδι μαζι σου και ξερεις κατι?στην ουσια δε μου αρκει...με αναγκασες..δεν ειχα την πολυτελεια της επιλογης.εστω και ετσι ομως ειναι σα να πεταω ενα μπουκαλι με ενα γραμμα στη θαλασσα..κλεινοντας τα βλεφαρα το ακολουθω και σε βλεπω να το διαβαζεις...ειναι η ελαχιστη λυτρωση που φανταζει τοσο τεραστια μεσα σε ολο αυτο...ΛΥΤΡΩΣΗ τι ωραια λεξη,σαν να σβηνει ολα τα ασχημα...τα καθαριζει..σαν τον αερα και τα αμετρητα μανιασμενα δακρυα με τις αστραπες και τους κεραυνους που ξεπλενουν αυτες τις αγαπημενες ωρες της νυχτας τους δρομους και κυριως την ψυχη μου........
μικρε μου πητερ παν δε θελω να σου πω καληνυχτα αποψε...υπαρχει αλλος τροπος να μου χαρισεις το υγρο,μελαγχολικο,αναγκαιο για εμενα,βλεμμα σου...
βλεπεις?
βρεχει!
Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
dance me to the end of love........please.......

dance me to the end of love...............

will you???

Αξημερωτη αναγκη εσυ...

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948!

Κρατώ λουλούδι μάλλον.

Παράξενο.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι

κρατώ πέτρα.

Με χάρη και έπαρση.

Υπόνοια καμιά

ότι προειδοποιούμαι γι' αλλοιώσεις,

προγεύομαι άμυνες.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.

Η καμπύλη του χαμόγελου,

το κοίλο αυτής της διαθέσεως,

μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,

έτοιμο.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε στόχος κάποτε.

Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο

στο προπατορικό αμάρτημα:

τον απαγορευμένο καρπό

της προσδοκίας γεύεται.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.

Φοράει στολή δισταγμού.

Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι

σύντροφός μου ή καταδότης.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δεν φαίνεσαι.

Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,

για να 'χω σταθεί στην άκρη του

κρατώντας λουλούδι

και χαμογελώντας,

θα πει πώς όπου να 'ναι έρχεσαι.

Φαίνετ' απ' τη ζωή μου

ζωή πέρασε κάποτε...

κικη δημουλα...

θελω να σε δω ρε..παει καιρος..

Εσυ του πρωτου ονειρου μου γλυκυτατη πνοη...

Αγαπη...

Πόσο πολύ, πόσο πολύ, πόσο πολύ σ' αγάπησα

πόσο πολύ σ' αγάπησα

ποτέ δε θα το μάθεις

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή, απ' τη ζωή μου πέρασες

κι αλάργεψες κι εχάθης

καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις

κι αν δεν προσμένεις να με δεις

Κι εγώ πως θα ξανάρθεις, εσύ του πρώτου ονείρου μου

γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ, αιώνια θα το τραγουδώ

κι εσύ δε θα το μάθεις, πως οι στιγμές που μου 'δωσες

αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις...

Τον λενε,λεει,"ερωτα"!

Αποψε ηρθα να σου πω μονο πως χαρηκα που ειδα μια φιλη μου τοσο γεματη και χαρουμενη...το κουβαλουσε η αυρα της..φαινοταν στα ματια της,στον τροπο που μιλουσε...το ειχε τοσο αναγκη και τωρα ειναι ηρεμη και απλα ευτυχισμενη..μου μετεδωσε αυτο το χαμογελο που ειχε συνεχεια..και χαρηκα πολυ που βρηκε αυτο που εψαχνε..ισως μου εδωσε και μια ελπιδα??δε ξερω...οτι εστω και λιγοι ανθρωποι διαφερουν και αισθανονται οπως θα ηθελα κι εγω...αυτη τη νυχτα λοιπον θα ενιωθα κι εγω καλυτερα αν ηξερα πως ησουν εκει με καποιο τροπο διπλα μου...πως ξερεις ακριβως καθε μου σκεψη...πως ΥΠΑΡΧΕΙΣ...

τι παραξενο πραγμα η αγαπη!τι περιεργο πραγμα ο ερωτας!μπορει να σου δωσει φτερα απο το πουθενα..να σε παει πανω απο τα συννεφα..να γινεις παλι παιδι...θυμηθηκα παλι κατι που ειχα διαβασει..ειδες?μου το εχεις κανει συνηθεια!

ειμαι σιγουρη πως θα συμφωνησεις..αλλωστε με αυτο πορευτηκες..-με αυτο πορευομαι-με την αναλογη φραση της χαρουλας:"ερωτευτειτε με οποιοδηποτε τιμημα!"ακου:

"Την έχει αράξει άνετος και ωραίος μέσ' την ψυχή μου. Που και που ρίχνει κανέναν υπνάκο, έτσι για να κρατιέται, λέει,
δυνατός και ακμαίος. «Τι' σαι συ ρε παιδί μου;», τον ρώτησα, «Τι παριστάνεις μέσα μου;».
«Είμαι το χάπι για την αθανασία της ψυχής σου», έτσι μου' πε. «Δίνε», μου λέει, «δίνε με πάθος την ψυχή σου σ' ότι κάνεις.
Κοίτα τους ανθρώπους στα μάτια, άγγιξέ τους, αγάπα τους μέχρι να πονέσεις, αφέσου στο σωτήριο κλάμα σου..και μην φοβάσαι.
Η συγκίνηση είναι η περιουσία της ψυχής σου. Αυτή την κάνει αθάνατη». Αυτά μου'πε, αυτά σου λεω. Τον λένε λέει «έρωτα» και δεν είναι
ποτέ απών. Που και που μόνο ρίχνει κανέναν υπνάκο, έτσι για να κρατιέται δυνατός κι ακμαίος.."

-ετσι κι εσυ..την εχεις αραξει μεσα μου..μονο που δεν κοιμασαι ποτε..παντα σε σκεφτομαι..κριμα που δεν μπορεις πλεον να το μαθεις!-

σε αφηνω να ξεκουραστεις πητερ παν!!εγω παρα το χαμογελο που εχω ζωγραφισμενο για τη φιλη μου..οπως παντα βυθιζομαι στη μελαγχολια της φυσης μου,στις αναμνησεις που τις νοσταλγω καθε μερα περισσοτερο στο δικο σου μοναδικο και διαπεραστικο βλεμμα,σε καποια αλλα ματια που με εχουν φυλακισει και δε μπορω να αφησω πισω μου και στα λαθη που δε διορθωνονται...

ο χρονος ειναι ο χειροτερος γιατρος...(τρυπες)

καληνυχτα θα σου λεω μεχρι να ξημερωσει...

ΓΕΛΑ ΜΟΥ...

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

ΓΕΛΑ ΜΟΥ...

Πρώτη φορά στα μάτια σου το δάκρυ είδα,

κι ειλικρινά λυπήθηκα πολύ

τα μάτια σου μια παιδική ασπίδα

τα χασα και νιωσα μικρό παιδί

τα χασα και νιωσα μικρό παιδί

Γέλα μου όπως και χθες

Γέλα μου

στα μάτια σου δεν θέλω άλλα δάκρυα

Γέλα μου όπως και χθες

Γέλα μου

και πάρε με από δω

και πάρε με από δω

σ' άλλο πλανήτη σ'άλλη γη μακρυά!

Γέλα μου...

Είναι στιγμές που χάνομαι μαζί σου

χάνω τον χρόνο, δε τη νιώθω τη στιγμή

στο προσωπό σου βλέπω καποια θλίψη

σαν να την χάνεις μια για πάντα τη ζωή

σαν να την χάνεις μια για πάντα τη ζωή

Γέλα μου όπως και χθες

Γέλα μου

στα μάτια σου δεν θέλω άλλα δάκρυα

Γέλα μου όπως και χθες

Γέλα μου

και πάρε με από δω

και πάρε με από δω

σ' άλλο πλανήτη σ'άλλη γη μακρυά!

Γέλα μου...

απο τα ελαχιστα που μου αρεσαν τοσο σε αυτο το στυλ..απο μικρο παιδι το λατρευα και με εκανε να κλαιω και η μελωδια του και οι στιχοι του..που να φανταζομουν πως θα ερχοταν η στιγμη που θα ενιωθα τα λογια αυτα στο κορμι μου..να με κομματιαζουν..και να σε φερνουν οπως ολα γυρω μου ξανα και ξανα στο μυαλο..ειμαι σχεδον σιγουρη οτι αν το ηξερες θα το αγαπουσες και εσυ...αλλωστε σου ταιριαζει τοσο πολυ..

αα!να ξερεις πως τα ματια σου θα ειναι παντα μια παιδικη ασπιδα για εμενα κι ας τα εχασα..κι ας μη τα ξαναδω κι ας ειχαν αυτη τη θλιψη"σα να τη χανεις μια για παντα τη ζωη".....................................................................................................

Σου παραδινομαι..με τρελαινει η σκέψη σου..ακομα κ ετσι..

Νομιζω οτι θα επιστρεψω εδω,στην αγκαλια σου-αν και στην ουσια δεν εφυγα-και μην εχοντας λογια να σου περιγραψω αυτα που αισθανομαι θα σε αφησω να διαβασεις κατι που βρηκα και με αντιπροσωπευει απολυτα...εξαλλου απο οτι ξερω σου αρεσε αυτος ο τροπος επικοινωνιας...παντα εβρισκες το καταλληλο αποσπασμα απο βιβλιο,απο στιχο τραγουδιου,απο ποιημα που ταιριαζε σε μια κατασταση..δε χρειαζονταν πολλα λογια..αρκουσε μια φραση και τα ματια σου...ειναι τοσο διαφορετικος αυτος ο τροπος λοιπον και πιο αληθινος απο οποιονδηποτε αλλον..ειναι σαν ενα βλεμμα ισια και βαθια στα ματια του αλλου που αρκει για να διαβασεις την ψυχη του...δε βρισκω καταλληλες λεξεις εδω καιρο για να σου περιγραψω ακομα μια φορα τι εχω μεσα μου και επειδη δεν εχω διεξοδο ταξιδευω μαζι σου και αποψε για να στα πω με κατι στιχακια...θα μου πεις:"Η γλώσσα της καρδιάς δεν έχει ανάγκη από λέξεις για να εκφραστεί.
Είναι γραμμένη στα μάτια…"εχεις τοσο δικιο ψυχη μου..αλλα που εισαι για να διαβασεις τα ματια μου...μακαρι να ησουν εδω..ισως να ησουν ο μοναδικος που θα τα αποκρυπτογραφουσε..που θα εβρισκε το φαρμακο που θα με γιατρευε..αλλα τωρα τα παντα εχουν τελειωσει..γιατι επρεπε ολα να ερθουν καθως ηρθαν??γιατι να αργησω τοσο?γιατι να βιαστεις ετσι?

"Σαν να πήραν τέλος οι άνθρωποι και να μην έχει μείνει άλλο τίποτα καίριο να ειπωθεί"

"Και την ώρα που κλαίμε τα μάτια κλείνουμε να φανταστούμε τι γραμμένο ακόμα απομένει κατακέφαλα να μας βρει,
αναστεναγμός ακούγεται άλλος,κι από κει που πηγάζουνε οι ραδώνες,μια δροσιά μυριστική με συνοδεία κιθάρας χύνεται".

"Τόσο δύσκολο,μα τόσο δύσκολο να ζήσεις.Και στον κόσμο της ψυχής ο πόνος μια περιοχή ακατοίκητη.Πού να μιλήσεις και τί να πεις.
Αλλού σκίζεται η ζωή κι αλλού στάζει το αίμα".

με ακους αραγε??μπορω να ελπιζω πως καποτε θα βρεθω καντα σου..ισως αυτο μου δωσει κουραγιο..ισως ετσι μου δωθει η ευκαιρια να επανορθωσω..να κερδισω το χαμενο χρονο που περασε χωρις να καταλαβω...να μεινω για παντα πλεον διπλα σου να σε κανω να γελασεις,να δεις ποσο σε αγαπουν πραγματικα,να πιστεψεις σε εσενα και να νιωσουμε ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ...δε θα σταματησω γαμωτο να το λεω..ειναι αδικο,αδικο..δεν επρεπε να τελειωσει ετσι..μπορει τα πρεπει να μην τα ηθελες αλλα εδω δεν επρεπε να ερθει ετσι η ζωη..δεν το αξιζες αυτο..νομιζω πως ειναι τοσο μα τοσο δυσκολο να ζησω οταν δεν εχω που να μιλησω και τι να πω πια,ναι...οταν ο πονος εχει εγκατασταθει σε ολη την ψυχη ειναι αφορητο να ξερω πως δεν υπαρχει ουτε η ελαχιστη ελπιδα...

συγχωρεσε με που σε παιδευω..ισως να μη θες πια να θυμασαι καν εμας τους ανθρωπους..αλλωστε δεν ηταν πολλοι αυτοι που σου σταθηκαν..ισα-ισα δεν επαψαν να σε ζηλευουν..και εκει που βρισκεσαι μαλλον θα ειναι πολυ καλυτερα..ομως εχω αναγκη να σε αισθανομαι μαζι μου και αφου μου το στερησαν καποιοι μενω σε αυτο το φανταστικο ταξιδι για να κρατηθω..για να ξεγελαω -χωρις βεβαια να τα καταφερνω-την τοσο εντονη παρουσια της απουσιας σου..

καλη σου νυχτα μικρε μου πριγκιπα..

τωρα το παραμυθι σου εχει πραγματοποιηθει..θα εισαι για παντα ο πητερ παν που ηθελες..μονο να μην εχεις αυτα τα μελαγχολικα ματια που εχω μεσα μου...εσυ εκει που πηγες να γελας μονο να γελας..για να φωτιζει ο κοσμος μου..εχω μεινει εγω πισω για να κλαιω για οσα σε πικραναν και σου στερησαν...

υπνος να΄ρθει στα ματια σου και στην καρδια σου ειρηνη...